Column

Coalitie van de destructie

Herinnert iemand zich nog het bezoek van de omstreden Boliviaanse leider Evo Morales aan Emile Roemer? Dat vond plaats in juni 2012. Drie maanden voor de verkiezingen. Roemer stond in de peilingen aan kop. ‘Hij schudt al presidentieel handjes’, klonk het spottend in de media.

Ik dacht daar gisteren aan toen Marine Le Pen bij Geert Wilders op de koffie kwam. Ook Wilders is virtueel de grootste, zoals Le Pen dat in Frankrijk is. Zagen we dus een voorafschaduwing van een ontmoeting tussen twee regeringsleiders?

Allerminst, en toch geloof ik dat er reden is om over deze ontmoeting een stuk minder lacherig te doen dan over het socialistische onderonsje Roemer-Morales.

Natuurlijk, ook de virtuele troon van Wilders zal verdampen zodra er verkiezingen zijn geweest. In eigen land is hij al uitgeschakeld. Sinds hij Rutte I ten val heeft gebracht, zal geen enkele partij nog met hem in zee willen. Dat levert de merkwaardige paradox op dat hij bovenaan staat in de peilingen, maar die bevolkingssteun nooit in macht kan verzilveren.

De uiterst rechtse broertjes in Europa lijden aan dezelfde kwaal. Hun medicijn: een monsterparadox. Het is een nieuwe politieke stroming in Europa, die je, met een petrarkisme, het Internationale Nationalisme kunt noemen. Het is de alliantie van niet-willenden, de nee-zeggers, de coalitie van de destructie.

De handjes die Wilders en Le Pen schudden, zijn niet presidentieel, maar het tegendeel daarvan. Ze bezegelen een faustiaans pact, een omweg naar de macht, waarbij Israëlbroeder Wilders best een slok Frans antisemitisme voor lief neemt.

„Straks eindigen we net als in Frankrijk. Je wordt wakker en je ziet Le Pen!”, riep Ad Melkert in de verkiezingscampagne van 2002. „Je wordt wakker en je ziet Fortuyn!”

Pim Fortuyn reageerde nog vol afschuw en verontwaardiging op die vergelijking. Wilders legt het nu grijnzend aan met Le Pen. Nou ja, met de dochter van. Die nooit afstand heeft genomen van de fascistische uitlatingen van haar papa. (‘Ach, die gaskamers waren maar een detail…’) Zoals Wilders zelf nooit afstand neemt van de neonazistische kliek die zijn bijeenkomsten aantrekken.

Als het Internationale Nationalisme zich straks Europees manifesteert, is het aan het Europees parlement om het daar onschadelijk te maken. De beproefde strategie daarvoor lijkt vooralsnog dezelfde te zijn als de strategie die in Denemarken en in Nederland succesvol is gebleken: de partijen toelaten tot de macht, via gedoogsteunconstructies, en maar afwachten tot ze als ongeloofwaardige partners imploderen.