Van sprookjesprinses tot de ster van een modderig melodrama

Arme prinses Diana. Haar tragiek is dat haar leven als een prinsessenfilm begon en als een melodrama eindigde. Als het een speelfilm was geweest, dan had die genremix het interessant gemaakt. Al had je er dan waarschijnlijk beter een televisieserie van kunnen maken, zoals al eerder is geprobeerd. De lange weg van het weliswaar adellijke, maar toch vrij gewone meisje Diana Spencer dat in 1981 met de Engelse kroonprins Charles trouwde, haar koninklijke plicht vervulde door hem twee zonen te schenken, zich op het liefdadigheidswerk stortte, doodongelukkig werd, met boulimia worstelde en uiteindelijk in 1996 van hem scheidde, is een verhaal om eindeloos in te zwelgen.

De Duitse regisseur Oliver Hirschbiegel (Der Untergang) veronderstelt dat hele sprookjes- en melodramatische verhaal als voorkennis bij de kijker. Zijn Diana is een film over de nadagen van de Princess of Wales. Hij baseerde zich daarvoor op Diana: Her Last Love (2001) van Kate Snell dat ingaat op Diana’s romance met de Pakistaanse hartchirurg Hasnat Khan. Dodi Fayed, de zoon van een Egyptische multimiljonair, met wie zij in 1997 op de hielen gezeten door paparazzi in een auto-ongeluk om het leven kwam is in die visie niet meer dan een voetnoot en een flirt. Khan is in Diana ‘de man die haar wakker kuste’. En zo had Diana’s einde ook weer het begin van een nieuw sprookje kunnen zijn, waarin de kikker de prinses uit haar ban bevrijdt.

Bij prinsessenfilms denken we automatisch aan sprookjes. Er zijn er honderden. Er zijn Sneeuwwitjes en Doornroosjes en Assepoesters, van de animatieklassiekers Sneeuwwitje en de zeven dwergen (1937) en Assepoester (1950) tot moderne variaties op het verhaal van Assepoester als The Prince and the Showgirl (1957), met Marilyn Monrie als de danseres op wie een exotische prins zijn oog laat vallen, Pretty Woman (1990) , de film die van Julia Roberts een ster maakte, en The Princess Diaries (2001) waarin een burgermeisje ontdekt dat ze een prinses is.

Met name het Sneeuwwitje-verhaal leende zich de laatste jaren voor geëmancipeerde updates, waarin het prinsesje haar mannetje staat. Meest opvallende in die reeks was de Spaanse zwart-withommage Blancanieves (2012) waarin Sneeuwwitje carrière maakt als stierenvechter. En zoals dat nu eenmaal hoort met prinsessenverhalen zwieren ze allemaal af op een gelukkig einde waarin er nog lang en gelukkig geleefd kan worden met een prins die de prinses optilt en kust.

Het prinsessensprookje van Oliver Hirschbiegel is meer een verhaal over een tweedekansprinses geworden, die dan toch nog het geluk niet blijkt te krijgen. Maar hij kan er ook niets aan doen dat het echte leven meestal geen sprookje is. Dat zijn blik op Diana die van een roddelsoap niet overstijgt, is wel volledig op zijn conto te schrijven. Deze film slaagt er in ieder geval niet in om haar wakker te kussen.

Dana Linssen