De heilige 140

Laptop op schoot, een Aromatic Arabic Dark Roast bij de hand: welkom bij Philz Coffee, in SoMa (South Market) in San Francisco. Dit is de bakermat van webbedrijven als Yelp, Zynga, Dropbox en natuurlijk Twitter. Klein begonnen en groot geworden met de koffie van Philz.

De startup-scene in San Francisco vindt zichzelf nog net iets hipper dan Facebook en Google, die vijftig kilometer zuidelijker in Silicon Valley zitten. Zeker sinds de geslaagde beursgang van Twitter, afgelopen week. Je kunt de euforie nog ruiken bij Twitters hoofdkantoor aan Market Street. Binnen klotsen de dollars tegen de plinten, buiten zwalken daklozen langs de pui. Ook dat is San Francisco.

Wat moet Twitter met de 1,8 miljard dollar die het ophaalde? Eerst maar weer eens groeien, want de vaart is eruit nu de teller op 232 miljoen actieve twitteraars staat. In de beginjaren groeide Twitter juist veel te hard. De servers trokken het niet: vrijwel dagelijks lag de site plat. „Alsof iemand een flatgebouw had gebouwd met karton, lijm en plakband.” Dat citaat komt uit Hatching Twitter, een boek van The New York Times-journalist Nick Bolton dat – handige uitgever – precies tijdens de beursgang van Twitter verscheen.

Vorige week stonden oprichters Ev Williams, Jack Dorsey en Biz Stone en de huidige topman, Dick Costolo, gebroederlijk naast met elkaar op de foto: kersverse miljardairs op de New York Stock Exchange. Maar de leiding van Twitter was lange tijd net zo wankel als de dienst zelf. Hatching Twitter beschrijft hoe de oprichters elkaar continu in de haren vlogen over leiderschap en strategie. Met name Jack Dorsey komt er bekaaid vanaf: hij wordt afgeschilderd als een megalomane tech-ster met een Steve Jobs-complex.

Mark Zuckerberg, oprichter van concurrent Facebook, noemde de Twitter-leiding „een auto vol clowns die per ongeluk een goudmijn inreed”. Ondertussen deed Zuckerberg (volgens Hatching Twitter nog wereldvreemder dan we al dachten) vergeefse pogingen om Twitter te kopen.

Wat is Twitters goudmijn? Dat is het live-gevoel van al die berichtjes van maximaal 140 tekens. Die beperking in lengte is Twitters grootste pluspunt ten opzichte van andere sociale media. Snel, overzichtelijk, simpel. Maar die eenvoud staat onder druk. Zoals vriendennetwerk Facebook probeert te vertwitteren met hashtags, followers en trending topics, raakt de twittertimeline behoorlijk verfacebookt.

Een losse tweet kan nu ook een video, foto of discussie bevatten. Gebruikers hoeven geen link meer te openen in een browservenster maar blijven gekluisterd aan de Twitter-app. Dat biedt meer ruimte voor advertenties – broodnodige inkomsten voor het nog altijd verlieslijdende Twitter.

De limiet van 140 tekens stamt uit Twitters begindagen als sms-dienst; 160 letters, minus 20 letters voor de naam van de afzender. Technisch gezien is er geen reden om die beperking op een smartphone te handhaven. Langere tweets bieden ook meer mogelijkheden voor advertenties, maar dat zou helemaal de vaart uit Twitter halen. Het is te hopen dat die heilige 140 gehandhaafd blijft, ook nu Twitter beursgenoteerd is. In de realtime wereld horen lange verhalen kort gemaakt te geworden.

Ev Williams, een van de Twitter-oprichters en grondlegger van weblogdienst Blogger, heeft zijn zinnen echter al verzet. Zijn nieuwe startup heet Medium, „een plek op het web waar je verhalen kunt vertellen van meer dan 140 tekens”.

Medium is het trage broertje van Twitter. Een lijst lange artikelen, waarvan de leestijd in hele minuten wordt weergegeven. Zoals het een echte startup betaamt is het verdienmodel volstrekt onduidelijk. Maar wie maalt daar nou om; Ev Williams werd vorig week in één klap 2,6 miljard dollar rijker. Dankzij die 140 tekens.

Marc Hijink is redacteur technologie @marchijinkNRC