Prostitutielokeenden grotendeels namaak

Ersin Kiris als gigolo Newton in ‘Gonzo' (NTR).

Seksuoloog Goedele Liekens is dit seizoen soms wel twee keer per week te gast in een talkshow. Maar ze is slechts een van de deskundigen op dit terrein. Aanleidingen genoeg: als het niet om de lustpil gaat of over grooming, dan is het welde sletvrees of een virtueel lokmeisje dat geacht wordt de kijkcijfers omhoog te krijgen.

Gisteren waren er zowaar twee programma’s waarin een van de makers zich voordeed als prostitutielokeend. In Spuiten en slikken (BNN) vormen de avonturen van de Volendamse sterreporter Geraldine Kemper (ook bekend van Expeditie Robinson) als escortmeisje Bella zelfs een soort van feuilleton. Ersin Kiris (ex-Jakhals, nu verslaggever bij Keuringdsienst van Waarde) volgde in Gonzo (NTR) een bliksemopleiding tot gigolo en ging voor het eerst met een dame afspreken.

De overeenkomsten tussen beide programma’s zijn groter dan de verschillen. Beide zoeken spektakel, beide zijn verre van geloofwaardig als het om de authenticiteit gaat. En beide hoofdpersonen schrikken zich ineens lam als het blijkt dat hun betalende cliënt echt seks wil. Nee toch?

De naam Gonzo verwijst uiteraard naar de ‘nieuwe journalistiek’ van Hunter S. Thompson, die actieve deelname van de verslaggever vereist. En een avontuurlijke geest, maar daar valt in dit geval weinig van te bespeuren.

Het geschud en geschok van verborgen cameraatjes in Spuiten en slikken dient tenminste nog om de suggestie te wekken dat we niet naar een toneelstukje kijken. Maar er hangen wel veel zwart-wit bewakingscamera’s in cafés en de paniek van Geraldine in de lift („hij is getrouwd en 43! Dat is twintig jaar ouder!”) overtuigen zelfs de liefhebber van naturalistisch acteren nauwelijks.

Daarentegen doet regisseur Max Moszkowicz (zoon van Robert, neef van Bram, eerder werkzaam voor Joodse Omroep, Robert Jensen en PowNed) niet eens zijn best om de enscenering te verhullen. De lessen van Ersin en zijn gesprekjes met Stormy, een van de docenten, zijn vermoedelijk echt. Sommige teksten verzin je niet: „Ik zeg altijd tegen mijn dochter: papa helpt de dames, de dames helpen papa.” Dat bij de praktijkopdracht toeristes moeten worden aangesproken om ze een kaartje te overhandigen, het is op zo grote afstand gefilmd, dat het wel eens spontaan geweest zou kunnen zijn.

Maar de eerste afspraak van Ersin in een hotellobby met een leuke blondine met kraaienpootjes, die liefst zo snel mogelijk het bed in wil, kom op Max, dat zouden wij moeten geloven? Met een crew van minstens drie mensen, zonder enige poging van de dame om haar identiteit te verbergen? En dat Ersin dan buiten een sigaretje moet gaan roken omdat hij er zo zenuwachtig van wordt? Er kijken weinig mensen op zondagmiddag, maar die zijn daarom nog niet gek.

Erger dan de seksuele obsessie van de televisie, ook bij de publieke omroep, is de leugenachtigheid van de zogenaamde reportages, die de kijker alleen maar sterken in zijn vooroordeel dat je media nooit geloven moet.