Stiltecoupé

Ik zit in de stiltecoupé van de trein de krant van maandag te lezen op mijn telefoon. Het is een triest verhaal over aapjes in Indonesië die daar, aangekleed, op straat geld moeten verdienen.

Even dwaalt mijn blik af en dan zie ik dat de gulp van een wat oudere medereiziger tegenover mij open staat. Ook hij leest. Ik zie alleen een stukje van een donker behaard buikje, niet echt schokkend.

Natuurlijk wil ik hem graag behoeden voor groter leed, maar hoe doe je dat in de stiltecoupé, waar het inderdaad heel stil is?

Ik tik een berichtje in op mijn telefoon en laat hem dit lezen. Hij bloost licht, en met nauwelijks hoorbaar geritsel, laat hij de krant zakken en doet zijn rits dicht.

We halen allebei opgelucht adem. Hij bedankt mij met een discreet knikje. De NS kan trots op ons zijn!

Margreet de Groot

Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een ikje is een persoonlijke anekdote of ervaring gevat in maximaal 120 woorden. U kunt zelf een ikje inzenden via onze website nrc.nl/ik.