Joggen met een shetlander

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: obese huisdieren.

Lacht u maar. Dat zou ik ook doen als ik een 45-jarige vrouw over straat zag joggen met een obese shetlander. Maar mooi wel dat ík mijn verantwoordelijkheid neem voor een groeiend maatschappelijk probleem: ruim de helft van de gezelschapsdieren in Nederland is te dik.

De shetlandpony in kwestie, Olga van Havelterberg, dijde angstaanjagend uit tijdens een verblijf in Frankrijk onder een appelboom. Nu heeft ze billen als olievaten en een rug als een oude, doorgezakte fauteuil. Maar in haar zit een sprookjespaard dat er uit wil.

Terwijl ik buiten adem met mijn vinger in haar billen prik om te kijken of we al een kilo kwijt zijn, schiet me opeens – John de Mol, leest u even mee? – een briljant tv-format te binnen: Animal Obese. Een programma waarin moddervette huisdieren de strijd aangaan tegen de kilo’s, daarin aangemoedigd door een dreamteam van dierenartsen, -diëtisten en -fluisteraars en, vanzelfsprekend, Wendy van Dijk die bij elke verloren kilo knuffelt, kroelt en pootjes geeft. Een fabrikant van paardendieetvoer kan Animal Obese sponsoren, in de pauze is er reclame voor een traplift voor honden. En als André van Duin dan – net als in zijn programma Animal Crackers – de dieren een stem geeft, is succes verzekerd.

In aflevering 1 maken we bijvoorbeeld kennis met Scroffy, een Franse buldog. Terwijl Scroffy (40 kilo) in zijn mand ligt te ruften, wordt er aangebeld. Wendy van Dijk staat voor de deur. „Waar is ’ie?”, zegt ze en holt naar binnen. Er klinkt opzwepende muziek. Dan ziet ze de mand, knielt neer bij de buldog, streelt hem over de kop en zegt met overslaande stem: „Scroffy, je bent kandidaat! We gaan je helpen de helft van je gewicht kwijt te raken.” Scroffy likt Wendy terug. Hij wil overeind komen, maar zakt meteen weer door zijn achterpoten. Terwijl Wendy hem aait, vertelt de buldog hoe hij zo monsterlijk dik is geworden. „Alles draait om eten bij ons thuis. Liefde, aandacht, dat gaat allemaal via eten.”

In aflevering 2 volgen we Anton (28 kilo), een je-weet-wel-kater. Anton was altijd al aan de zware kant, maar sinds zijn castratie past hij niet meer door het kattenluikje. Anton is een emo-eter: „Omdat ik nu geen testosteron meer produceer, is mijn zelfvertrouwen enorm afgenomen. Die onzekerheid probeer je weg te eten.”

En in aflevering 3 is daar dan Olga. We zien haar trippelen op haar gelakte hoefjes, haar coupe soleil wappert in de wind. „Ondanks haar overgewicht is Olga every inch a lady”, zegt de voice-over. „Maar ze weet heel goed wat voor een vernietigend effect haar 250 kilo op haar gezondheid heeft.” Olga had steeds minder zin om te draven. Maar nu is ze gestopt met het eten van koolhydraten. Olga: „Sinds ik geen brood meer eet, ben ik ook veel minder moe.” De vetsjaal in haar hals laat zien dat ze nog een lange weg te gaan heeft.

U vindt dat verwerpelijk, vetgemeste dieren exploiteren voor een miljoenenpubliek? Wat zullen we dan eens doen? Een „samenwerkingsverband” in het leven roepen van „26 partijen afkomstig van (rijks- en lokale) overheden, het bedrijfsleven en maatschappelijk organisaties” die dan „gezamenlijk de stijgende trend van overgewicht en obesitas” moeten „ombuigen in een daling”? Ik leen de woorden even van Paul Rosenmöller, de Wendy van Dijk van het Convenant Gezond Gewicht. Sinds de oprichting van dat convenant in 2010 is het aantal zwaarlijvigen in Nederland alleen maar toegenomen.

Daarom richt ik mij nu speciaal tot tv-producent John de Mol. Beste meneer De Mol, lieve John, doe als ik, neem uw verantwoordelijkheid. Breng Animal Obese op de buis. Olga van Havelterberg is uw kandidaat.