‘Ik verdraag geen autoriteit’

Sylvie Hessels en Niko Christiansen waren veertien jaar bij elkaar en hebben een dochter, Marcella.

Sylvie, Marcella en Niko bij de Reichstag in Berlijn in 1989.

„Ik zat in de kroeg en ze kwam enthousiast naar me toe om te zeggen dat ze van mijn muziek hield. Ik vond haar meteen een leuke vrouw. We konden goed met elkaar praten, ze had humor, ze wist veel van muziek.

„Aan het eind van de avond nam ze me mee in haar auto naar het strand. Ik had inmiddels een paar Belgische biertjes op en onderweg ging ik voor de lol opeens bij haar op schoot zitten en belandden we met de auto op het fietspad. Het was lachen en het was eigenlijk meteen aan.

„We hadden een mooi leven samen. We maakten krankzinnige tijden mee waarin ik in acht verschillende bands speelde terwijl we ook nog een bar runden. Ook kon het bijvoorbeeld gebeuren dat we van de ene dag op de andere dag van Den Haag naar Helmond verhuisden, waar ik dan weer in allerlei Brabantse bands speelde. Een jaar later waren we trouwens wel weer terug in Den Haag.

„Sylvie en ik zijn gevoelsmensen. Van stress krijg ik een slecht humeur en zij ook. Dat botste. Maar we hadden wel veel raakvlakken. Muziek was voor haar ook heel belangrijk. Ze bracht me met jazz in aanraking, daar heb ik veel van geleerd.

„De spanningen liepen op toen zij de manager van mijn band werd. Ja, als het zakelijk wordt, dan gaat het over geld en over op tijd zijn. Maar ik kan geen autoriteit verdragen. We gingen vitten op elkaar.

„Dat we uit elkaar zijn gegaan is een geleidelijk proces geweest – Marcella zegt zelfs dat ze nooit het gevoel heeft gehad dat ze een kind van gescheiden ouders is. Er kwamen periodes dat Syl en ik elkaar niet zagen. Dan was ik bij een andere vriendin, of zij had een vriend. Maar dan ging ik toch weer terug. Ik gooi nooit de deur helemaal dicht, ik blijf nooit lang boos. Sylvie ook niet. Ze is een intelligente vrouw met veel levenservaring. Daar houd ik van en dat blijft. Zij is een vriendin voor het leven.”