Column

De schat van Sipko

‘Zit jij nou zo te ruften?”, zei ik tegen Sipko Schat van de Rabobank, die tegenover mij in de lounge van het Amsterdamse Amstel Hotel doorlopend hele vieze windjes zat te laten. Van die zachte scherpe jongens!

„Zenuwgas”, verontschuldigde Sipko zich. Hij was maar een eenvoudige rentepooier en zat zakelijk toch wel behoorlijk in de rats. Het Dirk Scheringagevoel. Hij had mij uitgenodigd omdat hij mijn hulp nodig heeft. Hij moet binnenkort speechen op het afscheid van zijn baas Pietje Moerland en hij wil er in deze barre tijden van zijn zinkende bankje graag een cabareteske draai aan geven. En dan vraag je mij.

Geld voor dit schnabbeltje was geen probleem. Hij betaalde dat royaal uit eigen zak en hij had genoeg omdat hij vorige week zijn risicocertificaten van de bank verkocht had. Omgezet in aandelen Twitter. Ik kreeg een knipoog.

„Allereerst het cadeau”, opperde hij verlegen. Of ik een idee had?

„Een fiets natuurlijk, een mooie racefiets plus een complete apotheek met werkelijk alle zooi aan epo, insuline en andere smerigheid die de volledige Raboploeg in de loop der jaren verorberd heeft. Inclusief de klerenhangertjes waar in de hotelkamers de infusen aan bungelden. En die fiets laten we overhandigen door Mart, die dan nog eens benadrukt dat hij net als Piet het ook allemaal niet wist en als zij het wel geweten hadden, dan hadden ze er never nooit aan meegewerkt. Mart maakt daar wel iets moois van.”

„Maar wat ga ik zelf zeggen tegen deze bancaire messias, die een week voor zijn vertrek met een groots gebaar de bonussen heeft afgeschaft?”, zuchtte Sipko verlegen en liet er van schrik nog een vliegen.

„Wees humaan”, fluisterde ik tegen de zachte bankman, „geen ironie en absoluut geen cynisme op dit soort recepties. Maak het groot. Maak een gebaar. Zeg iets politieks! Het is het moment voor transparantie! Zeker nu de bank onder vuur ligt.”

„Wat bedoel je Youpie?”, keek Sipko me wantrouwend aan.

„Pleit voor iets groots. Doe een openbaar beroep op onze koning. Vraag hem of het afscheid van Piet niet een schitterend moment is voor algehele gratie voor alle bankovervallers! Al die kleine boefjes die met blaffertjes filialen in Waddinxveen en Gemert zijn binnengedrongen, die jullie personeel en klanten de stuipen op het lijf hebben gejaagd in ruil voor een paar duizend luizige euro’s, die jongens moeten we snappen. Leg uit dat die crimineeltjes, veelal van allochtone komaf, niet beter wisten. Dat we het moeten zien als een verlate inburgeringscursus. Dat die jongens dachten dat het zo hoorde. Dat ‘pakken wat je pakken kan’ het nationale credo is. Dat het binnen de banken volkomen normaal is. Pleit voor gratie en vertel dat jullie daarom ook geen aangifte hebben gedaan tegen die Libor-fraudeurs in Londen. Begrip! Dan maak je een statement! Dan haal je het nieuws. Dan zit je diezelfde dag nog bij Matthijs, Jeroen & Paul. Je stelt een daad!”

„Neem je me nou in de maling?”, vroeg Sipko bedeesd.

„Waarom zou ik, lieve Sip? Jullie zijn een boerenbank, opgericht door veelal diepgelovige agrariërs, die doodsbang waren en misschien ook nog steeds zijn voor de toorn Gods. Maar die geloven in vergeving! Zet de gevangenispoorten open. Ze wisten niet beter. Ze dachten dat het zo hoorde. Als je dat in je speech voorstelt, dan schrijf je geschiedenis.

„Mag ik er over nadenken?”, stamelde Sip. „Ik moet nu naar Schiphol. Ik zit namelijk in het koninklijke kielzog van Lex en Maxima en ga groot zakendoen in Moskou. Wij vertegenwoordigen met de Rabo bijna alle bollenboeren en baggeraars en voor die mensen is dit een cruciaal reisje. En ik ga ook mee omdat wij waarschijnlijk een hele grote gas- en olieboring op de Noordpool mogen financieren. Dus ik spreek Alex vast ook nog wel onder vier oren. Ik zal het hem eens voorstellen. Kijken wat hij ervan vindt. Algehele amnestie voor alle bankovervallers. Het heeft een mooi, humaan tintje! En dan krijgen we een hoop lege cellen. Kan hij aan Poetin vragen of die jongens en meisjes van Greenpeace hun straf hier mogen uitzitten. Maken we ook weer een gebaar naar links. Win-winsituatie! Mag ik nu naar de wc?”