Michael Rasmussen verstoort de afterparty

Na de Amstel Curaçao Race is het wel gedaan met het wielerseizoen op de weg. Even geen wielrennen meer, denk je dan. Bij een temperatuur van een graadje of 30 behaalde Johnny Hoogerland op dat eiland afgelopen zaterdag de overwinning. Waarmee hij zich schaarde in een illustere rij. De afgelopen vijf jaar grepen Nikki Terpstra, Fränk Schleck, Marcel Kittel, Alberto Contador en Andy Schleck daar de zege. Prestaties van formaat? Nou, dat valt mee. Zoals bekend komt in de sport matchfixing voor. Deze vorm van manipulatie is vermoedelijk kort na de uitvinding van de fiets voor het eerst toegepast. Met oud-bondscoach Leo van Vliet als koersdirecteur op Curaçao zit het daar wel snor: een onbekende zal er niet winnen.

Jan Janssen en Joop Zoetemelk, die ook meereed en 65ste werd, knoopten er een vakantie op het Caraïbische eiland aan vast. Zij waren lang niet de enigen. De uitslag kende vanzelfsprekend ook een hekkesluiter: journalist Frits Barend, die voor de zeventig heuvelachtige kilometers 1 uur 42 minuten en 44 seconden méér nodig had dan Hoogerland en als 175ste finishte. Geen schande voor een man van 66 die bovendien, liet hij uit zichzelf weten, werd geplaagd door vier lekke banden en een brug die openstond.

Zo’n wedstrijd dus.

De Amstel Curaçao Race is niet zozeer de sportieve afsluiting van het wielerjaar als wel de opening van het uitgaans- en vakantieseizoen voor wegwielrenners. Fietsen tussen feesten door, met na de race een wilde afterparty op het strand. Een mooie kans voor coureurs om zich eens aan de ontspanning over te geven waarvoor op de fiets weinig plaats is. Het is ze gegund. Je moet iets met je testosteron.

En toen liet Michael Rasmussen van zich horen en was het gedaan met de rust. Met zijn biografie die deze week ook in het Nederlands verscheen: Gele Koorts. De Deense wielrenner dus van Rabobank, die in 2007 uit de Tour de France werd verwijderd, met de gele trui om zijn schouders. Dopingperikelen. De renner die om zijn maniakaal gedrag bekendstond. Omdat in een klim elke microgram kan tellen, scheerde hij zijn hoofd kaal, woog hij de tandwieltjes van zijn fiets, vijlde hij waar het maar kon nog wat metaal van zijn karretje af. Intussen loog hij om dopingcontroles te omzeilen over zijn verblijfplaatsen: beweerde in Mexico te zijn, terwijl hij trainde in de Dolomieten.

Ook het gebruik van doping zelf ontkende hij, terwijl het achteraf goed mogelijk is dat op het moment dat hij nog maar eens een portie epo tot zich nam, andere werknemers van Rabobank elders even de rente gingen manipuleren.

Begin dit jaar sloeg Rasmussen eindelijk door en nu hij lijkt vastbesloten dan maar iedereen in zijn val mee te sleuren. Met de mentaliteit van een topsporter, dus doorgaan tot je erbij neervalt, sleepte hij zijn voormalige werkgever voor de rechter. Dat gaat nog even duren: de Hoge Raad mag zich buigen over de zaak Rasmussen vs. Rabobank.

Uit zijn biografie blijkt dat de Deen het gebruik van verboden stimulantia niet slechts voor zichzelf reserveerde, maar ook anderen ertoe aanzette. De Canadees Ryder Hersjedal heeft al bekend. De hele Rabo-ploeg gebruikte in 2007 doping, zei Rasmussen verder deze week op de Deense televisie. Een verklaring die hij ijlings introk toen de Spanjaarden Oscar Freire en Juan-Antonio Flecha met gerechtelijke stappen dreigden. De ook beschuldigde Pieter Weening, achtste op Curaçao, haalde de schouders maar eens op.

De schorsing van de nu 39-jarige Rasmussen is onlangs van acht naar twee jaar teruggebracht, nu hij van alles en nog wat aan het bekennen of aan het klikken is. Zodat zijn wens om als ploegleider terug te keren spoedig in vervulling kan gaan. Hij torst dan wel het probleem met zich mee dat voor notoire leugenaars geldt: al spreken ze een keer de waarheid, dan geloof je ze nog niet.

Op Curaçao was het gisteren 30 graden. Geen wolk te zien.

John Kroon is redacteur en commentator bij NRC Handelsblad