Lokkind, lustpil, woninglijk

‘Voor onze kijkcijfers is het beter als die pil er niet komt. Dan kunt u gewoon lekker op de bank televisie blijven kijken.’ Zo sloot Pauw & Witteman de discussie over de lustpil af. In twee zinnen maakte gastheer Jeroen van seks een zoveelste bezigheid om het leven mee op te vullen, een tijdverdrijf als

‘Voor onze kijkcijfers is het beter als die pil er niet komt. Dan kunt u gewoon lekker op de bank televisie blijven kijken.’ Zo sloot Pauw & Witteman de discussie over de lustpil af. In twee zinnen maakte gastheer Jeroen van seks een zoveelste bezigheid om het leven mee op te vullen, een tijdverdrijf als televisie kijken.

Willen we dat vrouwen meer seksen, dan moeten we lokmannen inschakelen

Waarmee we ons tevreden stellen is niet zozeer een kwaliteitsvraag naar het goede leven, maar afhankelijk van aanbod. De televisie is een lokkast en lustdemper ineen, en waar het leven niet veel meer is dan het het temperen van voorgekauwde verlangens, vallen de televisie en het leven gemiddeld 191 minuten per dag samen.

Eerder in Pauw & Witteman zagen we het virtuele meisje Sweetie dat aan een omgekeerd soort groomen doet. Het computerkind meldt zich in de chatroom en vieze mannen vliegen eropaf. Het lokkind moet cyberpedofielen helpen opsporen, maar advocaten waarschuwen: ‘Je creëert gelegenheid. En veel criminaliteit is gelegenheidscriminaliteit.’

Met seks is het volgens mij niet anders. Veel seks is gelegenheidsseks. De lustpil dient dan ook drie tot zes uur van tevoren te worden ingenomen: weinig anders dan het creëren van gelegenheid die, net als bij criminaliteit, de kans op actie verhoogt.

Pauw & Witteman hoeft voor seks niet te vrezen, het is eerder andersom. Het comfortabele van televisie is dat je precies weet hoe het werkt. Welke zenders erop zitten. Hoe hard het geluid moet. Je hoeft er geen aardige dingen tegen te zeggen. En wanneer hetzelfde trucje tot sleur toe wordt herhaald, zap je gewoon door.

Het doorstromend vermaak dat het beeldscherm biedt, verbant de eenzaamheid. Seks is natuurlijk ook een poging tot contact, het vullen van een gat (sorry), maar gaat het fout, dan reageer je dat niet af op Twitter – ‘Wat een KUTaflevering weer. #penw’ –, dan zit je er zelf mee.

De lokpuber vormt een gevaarlijke extra verleiding, terwijl de lustpil niemand helpt. Want verlangens komen niet alleen van binnenuit. Aanbod creëert vraag. Willen we dat vrouwen meer seksen, dan moeten we lokmannen inschakelen. Maar vrouwen kunnen altijd al seks krijgen! Dat is een loze kreet: je biedt een vis ook geen wandelstok aan. Het aanbod moet wel enigszins verleidelijk verpakt en kwalitatief zijn afgestemd.

Naast de lustpil en het lokkind was er deze week een derde poëtische, maar trieste term in het nieuws: het woninglijk. We leren deze mensen te laat kennen, als statistieken van eenzaamheid, vaak pas twee weken na hun dood, een lichaam in ontbinding als ware het nog ergens aan gehecht. Het betreft voornamelijk mannen tussen de 40 en 69 jaar. In plaats van weg te kwijnen, hadden ze omgeschoold kunnen worden tot lokman: hebben de vrouwen geen last van jongehondentestosteron en zijn zij bevrijd van eenzaamheid. Maar niemand die dat slikt, natuurlijk.

In plaats van een tv-programma zouden ze een pil moeten ontwerpen die de wereld simpel maakt.