Chabot laat de botjes rustig rondslingeren

Na een twintigtal dichtbundels en tien prozaboeken blijkt plotseling dat allesschrijver Bart Chabot (1954) nu pas als romanschrijver debuteert. En Triggerhappy is een échte roman; geen bijgeknipte memoires of gerestylde herinneringen aan oude vrienden, maar een echt verhaal met verzonnen personages en plot. Tot welk romangenre Triggerhappy vervolgens behoort is dan weer lastiger te bepalen. Het heeft de trekken van een zedenschets – er komen nogal wat al te herkenbare taferelen uit bijna-doodgesleurde huwelijkslevens voorbij, maar Chabot put ook royaal uit de thrillerelementen om de spanning in zijn verhaal te houden.

Hoofdzaak daarbij is het onplezierige karakter van zijn hoofdpersoon, Frank Versteeghe, chirurg van beroep. Die was in zijn jeugd al een onuitstaanbaar manipulator die perverse spelletjes speelde met de poppen van zijn zus, een gestaag uitdijende collectie botten en botjes onderhield, een verzameling die niet los kan worden gezien van de plotselinge verdwijning van de hond des huizes, Barbara.

Inmiddels is Frank bezig aan zijn tweede huwelijk, dat al even sleets is als zijn op de klippen gelopen eerste verbintenis. Dat komt ook omdat zijn tweede vrouw Nicole dezelfde wezenloze karaktertrekken heeft als haar voorgangster Juliette. Beide vrouwen – je gaat haast denken: alle vrouwen – vullen hun leven met eendere belangstellingen: opruimen, ‘glaasjes’ wijn en Franse marktjes. Dat laatste krijgt extra aandacht omdat het leeuwendeel van de roman zich tijdens enkele zomervakantieweken in Zuid-Frankrijk afspeelt, met als gevolg een zekere overload aan plaatsnamen, zonder dat die omgeving werkelijk een rol speelt in het verhaal.

Triggerhappy is rommelig. Veel scènes lijken op elkaar en voegen weinig toe. Stilistisch gooit Chabot er soms met de pet naar en hij heeft veel lelijke woordherhalingen laten staan. In die warboel zorgt de ranzigheid van de hoofdpersoon voor de meeste spanning. Duidelijk is dat Frank niet alleen dwangmatig overspelig is, maar ook dat zijn belangstelling voor andermans vrouw ook samenhangt met zijn duistere hobbyisme. Dat schreeuwt om een ontknoping, maar die volgt amper: Chabot weigert aan het eind de botjes bij elkaar te leggen en laat de lezer goeddeels in het ongewisse, waardoor Triggerhappy eigenlijk veel literairder – en beter – eindigt dan je lange tijd verwacht.

Arjen Fortuin