Actie!

‘Ik zit er niet bepaald op te wachten”, zegt Bert Rap, bewoner van een huis aan de Lindengracht, aldus Het Parool. Wat is er aan de hand? Op Lindengracht 60-62 wordt een UMTS-mast geplaatst. Zo’n mast zorgt ervoor dat we met onze smartphones 3G-bereik hebben en dus overal kunnen e-mailen, internetten en whatsappen. Kortom: een UMTS-mast voorziet in een van de eerste levensbehoeften van de moderne mens. Er zijn 373 van dit soort masten in de stad, maar op deze ene zit Bert Rap niet te wachten. En het buurtcomité ‘Jordaan tegen zendmast’ – zoals de naam al doet vermoeden – ook niet. „We zijn bang voor de straling waarvan nooit is bewezen dat het ongevaarlijk is”, zegt Suzanne van der Linden van het actiecomité in De Telegraaf.

Burger tegen overheid, opstand, rebellie, actie; ik ben daar wel voor te porren en kies vaak instinctief de kant van de underdog, maar bij buurtcomités moet je goed luisteren waar het echt over gaat, weet ik uit ervaring.

Een paar jaar geleden werd er aangebeld door een buurman die ik nog nooit had ontmoet met de vraag of ik de petitie wilde tekenen tegen een crèche in onze straat. „Wat is er in godsnaam mis met een crèche?”, vroeg ik. „Geluidsoverlast”, antwoordde de buurman nors. „En er zijn er al genoeg.” Ik dacht aan de massa’s kinderen die de buurt bleef produceren en vroeg me af of er ooit genoeg kinderdagverblijven zouden zijn (het was nog voor de tijd dat er werd bezuinigd op kinderopvangtoeslag). De buurman zuchtte diep en onthulde toen de werkelijke reden van zijn handtekeningenactie: „De waarde van onze huizen daalt erdoor.” Ik zei hem dat ik hoopte dat de gemeente zou besluiten om in plaats van een kinderdagverblijf daar een asielzoekerscentrum te faciliteren en deed de deur dicht.

Bij die mast gaat het natuurlijk ook over geld, maar zogenaamd gevaarlijke straling levert meer handtekeningen op. Er is inderdaad niet bewezen dat de straling van de masten ongevaarlijk is, maar hetzelfde geldt voor het eten van geitenkaas, jodelen of overmatig luisteren naar Nick & Simon. Onwaarschijnlijk dat je er kanker van krijgt, maar keihard bewijsmateriaal ontbreekt. Van mobiel bellen weten we het ook niet zeker. Wat we wel zeker weten is dat we het graag doen en liefst willen we ook 24/7 kunnen twitteren. Ook is het zeker dat door de aanwezigheid van een mast die daarvoor nodig is, de huizen in de omgeving ervan in waarde dalen. En dan wordt men wakker, ook in de Jordaan, al hebben we het in dit geval niet over ome Nelis en tante Corrie, vermoed ik, maar over – laat ik zeggen: ‘de nieuwe Jordanezen’.

Of misschien draait het vooral hierom: in Het Parool staat dat de woede van de buurt zich met name richt op één persoon: de bewoner die zijn dak aan T-Mobile verhuurt voor de plaatsing van de mast. Het verhaal doet de ronde dat hij daar 10.000 euro per maand mee verdient. Achterbuurvrouw Görissen: „Hij wordt schatrijk van de mast en wij zitten met mogelijk gevaarlijke straling.” Ze bedoelt: hij wordt rijker, wij armer. Voor zulk onrecht gaat men tegenwoordig nog wel de straat op.