Slimme Da Vinci van Egon Kracht

Een echt verhaal is er niet. Noem het episodisch non-fictie muziektheater. Mooi? Nee, dat is Het oog van Leonardo van bassist Egon Kracht vaak ook niet. De weerloze stem van Noortje Braat (Mona Lisa) is niet ‘welluidend’ in klassieke zin. Maar wel eerlijk, expressief.

En dat kun je van de hele performance zeggen. Kracht ontwikkelde met zijn ‘Troupe’ een reeks voorstellingen die zich niet in een genre laten vangen. Zijn idioom is eclectisch, met invloeden uit folk, musical, ska, rock en jazz. In eerder werk als de Judas Passie ging dat nog samen met klassiek, maar in het Oog van Leonardo is dat niet zo – al zijn de door Leonardo (zanger Henk Zwart) vertelde passages tegen een achtergrond van bas, drums en gitaar een soort moderne recitatieven.

De kracht van Het Oog van Leonardo schuilt om te beginnen in het inventieve libretto. De tekst sprankelt van be- en verwondering over het multigenie van Da Vinci. Het decor doet Leonardo in constructivistische eenvoud eer aan. De handgedraaide rollen met vleugels eraan die als schaduw vogels blijken. Wonderlijk dat dit soort entertaining en onopgesmukt muziektheater over serieuze onderwerpen een niche is. De actuele mogelijkheden zijn eindeloos

Mischa Spel