Seattle’s remedie tegen de eeuwige regen

Even los van Boeing en Microsoft staat Seattle bekend om regen en koffie. Terecht. Liefhebbers van de medische televisiesoap Grey’s Anatomy, die in Seattle speelt, weten dit allang: het miezert of giet 150 dagen per jaar in de stad aan de ruige noordwestkust van de Verenigde Staten.

Bewolking vult de hemel 294 dagen per jaar. Laatst hadden ze hier ‘de natste zaterdag in september ooit’, zoals de lokale televisieomroep met enige trots berichtte.

Wellicht biedt het klimaat een verklaring voor de ongebreidelde bloei van de koffiecultuur van Seattle. Is het cafeïneparadijs ontstaan als reactie op de grijsheid? Overdadig koffie drinken als middel tegen de begrijpelijke impuls om de deken nog maar eens over je hoofd te trekken?

Ten eerste valt het enorme aantal goed lopende Starbucks-zaken op. Meer dan vierhonderd in een stad die met 640.000 inwoners klein is naar Amerikaanse maatstaven. Gratis internet en fatsoenlijke cappuccino: het is alles wat de getatoeëerde neo-hippies met laptops zich wensen.

Alsof de heerschappij van Starbucks niet genoeg is, zit er op vrijwel elke straathoek ook nog een onafhankelijk koffiehuis. De concurrentie is vooral hevig in Capitol Hill, een heuvelachtige wijk met weidse uitzichten op het centrum. Op de hoek van Republican Street en Broadway doet de piepkleine ‘Drive-Thru Espresso’-kiosk bijvoorbeeld elke ochtend goede zaken met passerende automobilisten, die door hun raam kunnen bestellen. Er daar pal tegenover zit Espresso Vibace, een tentje voor coffee-to-go, waar óók elke morgen een rij staat.

Starbucks begon in Seattle in 1971 aan Pike Place. Die allereerste vestiging is een magneet geworden voor toeristen en de daklozen die het op hun dollars hebben gemunt. Er was 42 jaar geleden goede reden om iets te doen aan de Amerikaanse koffie. Het traditionele spul was – ís – nauwelijks te drinken.

Laatst zond radiostation KPLU uit Seattle ‘koffieherinneringen’ van luisteraars uit. Zo was er een Aziatische immigrant die niets van koffie wist, maar wel mee wilde doen met de ‘Amerikaanse traditie’. Zijn dochter vertelde op de radio over de keer dat vader een Italiaanse klusjesman over de vloer zou krijgen. De arme man had geen idee wat te doen. In het speciaal aangeschafte apparaat liet hij toen maar warm water over de koffiebonen lopen, met een ondrinkbaar goedje als gevolg.

Het probleem is dat de lichtbruine koffie in veel wegrestaurants nog altijd zo smaakt. Vandaar dat Starbucks ontstond. Seattle had geluk dat het daar gebeurde.

Ook de rest van Amerika is serieus verslaafd. De enkeling die geen koffie drinkt, heeft vaak wel een blikje cola of Red Bull in de hand. Maar Seattle spant de kroon. Zoals de lokale krant meldde: “Voor koffie is Seattle wat Alaska is voor sneeuw, wat New York is voor bagels, wat New Jersey is voor slechte reality TV.”

Die krant stelt een jaarlijkse top-15 van koffiecafé’s samen. De beste plek om mensen te kijken blijkt Bauhaus Coffee and Books te zijn, inderdaad een geschikt uitkijkpunt om lokale hipsters te spotten. Voor rustig lezen: Elliott Bay Cafe. Lighthouse Roasters is de beste om te bestellen voor bezorging aan huis.

Vorig jaar maakte het dagblad de omstreden keuze Starbucks op de lijst te zetten. Onder koffieliefhebbers wordt het megabedrijf veracht – maar dat wist de samensteller van het lijstje natuurlijk ook: Starbucks is „de beste coffeeshop voor mensen die niet van koffie houden. Die caramel-frappuchino smaakt meer naar milkshake dan naar koffie”. En er zit naast cafeïne zo veel suiker in dat je, high van alle stimulans, de regen misschien even vergeet.