Column

Emotionele fake-orgasmes

Ik ben geen vaste kijker van Holland’s got talent, The Voice of Holland, Holland’s Next Top Model of hoe de Engelse titels ook luiden van al die programma’s die Nederlands talent ontdekken. Maar nu was er opera en heb ik toch maar, net als tien miljoen anderen, op internet het optreden teruggekeken van het negenjarige meisje Amira dat een stukje Puccini zingt.

Het was in ieder opzicht verschrikkelijk. Met name het acteerwerk van de juryleden was afschuwelijk. Robert ten Brink die backstage probeert om z’n mond zo ver mogelijk open te trekken van verbazing. Alsof hij haar nu pas voor het eerst hoort. Chantal Janzen die uit alle macht wat tranen uit haar ogen probeert te persen. Gordon die ‘een oude ziel’ in het kind ontwaart. Het publiek dat na elke hoge noot dwars door het optreden heen begint te gillen en te joelen. De spektakelsamenleving jaagt haar orgastische momenten na. Alleen de overtreffendste trap kan ons nog beroeren. En zelfs daarbij kunnen onze tv-helden slechts doen alsof.

Ze faken een emotioneel orgasme bij kindersterporno. Erg vrolijk stemt het me niet. De gouden confettisnippers. De internationale hype. André Rieu die het kind een ‘masterclass’ aanbiedt, en kennelijk via haar de financiële janboel van zijn wanstaltige kermiskaravaan op orde denkt te krijgen.

Is er niemand geweest die vooraf voorzichtige vraagtekens heeft geplaatst, en die haar ouders heeft gewezen op de gevolgen voor hun kind?

Denk aan jezelf als negenjarige. Zie je jezelf voor je? Stel je nu voor dat jij op die leeftijd word toegejuicht door een internationaal miljoenenpubliek. Daar betaal je toch de rest van je leven psychiaters voor om dat zelfbeeld weer te corrigeren? Drank en/of drugs zullen lastig te vermijden zijn, zeker wanneer Amira’s stem het door overbelasting voortijdig begeeft.

Nederland heeft z’n eigen Susan Boyle. Een meisje van negen dat veel Maria Callas-filmpjes heeft gekeken. Ze heeft een Facebookpagina die je niet met droge ogen kunt aanzien: op de foto met Gerard Joling, te gast in talkshows, bedankjes in alle talen. ‘En ik was ook al op CNN !’

Over twintig jaar kijken we collectief hoofdschuddend terug op het operaoptreden van Amira. „Zónde”, zal Robert ten Brink, dan 78 jaar, uitroepen. „Zo veelbelovend, en dat het zó mis heeft kunnen gaan!” Hij zal tranen faken, tranen om de val die hij zelf heeft helpen ensceneren. Want zo is nu eenmaal de formule: je hijst de sterren in het zadel om ze er later weer uit te zien donderen.

Zolang daar wereldwijd enorme vraag naar is, blijven die praktijken doorgaan.