Een film over alles en meer: La grande bellezza krijgt overal vijf sterren

De hoofdpersoon Jep Gambardella, gespeeld door acteur Toni Servillo (die in werkelijkheid naar eigen zeggen nog nooit een club van binnen heeft gezien).

Een film die duidelijk verwijst naar het legendarische La dolce vita van Fellini, zonder daarbij aan eigenheid in te boeten. De kranten zijn eensgezind in hun oordeel over La grande bellezza, een film van Paolo Sorrentino: vijf sterren.

De film gaat over de mondaine, feestende kunstjournalist Jep Gambardella (Toni Servillo), die 65 is en zijn leven overdenkt. Zijn verhaal speelt zich af in het hedendaagse Rome. Regisseur Paulo Sorrentino zegt in een interview in NRC over de film: “Rome is de spiegel van mijn land. Of eerder een loep die alles uitvergroot wat elders gebeurt en misloopt.”

NRC Handelsblad: een prachtige film over melancholie - vijf sterren

La grande bellezza is een film “over alles en nog meer”, schrijft Dana Linssen in NRC Handelsblad. Decadentie, vervreemding, melancholie, “en het doorlopende verlies van de onschuld dat het leven heet”.

“De film zwiert en zweeft van het ene beeld naar het andere. Elegant. Glamoureus. Alleen al de introductie van de hoofdpersoon, een flink eind in de film, op zijn eigen apocalyptische jetsetfeest is van een joyeuze visuele geëxalteerdheid waar maar weinig filmmakers zich aan durven te wagen. En verder gaat het weer. Door de stad, door het nachtleven, langs de kunstgeschiedenis en de cinema. Hij zit vol referenties. Aan Fellini, maar bijvoorbeeld ook aan Proust.”

Trouw: alsof de Romeinen zijn blijven drinken en dansen - vijf sterren

Je moet maar durven, voortborduren op een van de grootste meesterwerken in de filmgeschiedenis, zo begint Belinda van der Graaf haar recensie in Trouw. Het heeft in elk geval goed uitgepakt voor Sorrentino, oordeelt ze.

“Het eigenzinnige La Grande bellezza eert La dolce vita, door te laten zien hoe weinig er sinds het decadente ‘zoete leven’ in de Romeinse jaren zestig is veranderd. Misschien heeft het wat andere vormen aangenomen met plastische chirurgie enzo, maar het is alsof de Romeinen zijn blijven drinken en dansen. Extatisch bewegen ze op de dampende jaren zeventig-hit ‘A Far l’Amore Cominica Tu’ van Rafaella Carrà. Door stil te staan bij de eeuwenoude architectuur van de stad is er zelfs een lijn terug naar de bacchanalen en orgieën van het Romeinse Rijk.”

de Volkskrant: het mooiste Rome dat je ooit op film hebt gezien - vijf sterren

Volkskrant-recensent Kevin Toma beschrijft hoofdpersoon Jep als stuurloos en ondoorgrondelijk, Rome als labyrintisch en de film als een reeks eindeloze ontmoetingen, zonder duidelijk gestructureerd verhaal. Het zijn “flarden pure schoonheid”, schrijft hij, en de film krijgt de maximale score.

“Dit is het mooiste Rome dat je ooit op film hebt gezien. Sorrentino weet als geen ander hoe hij de houseparty’s van de beau monde in hypnotiserende plaatjes moet vangen, en tovert reusachtige giraffen en een vlucht flamingo’s tevoorschijn om de stad naar een nog onwerkelijker plan te tillen. Wat in alle zalige drukte echt onder de huid kruipt, zijn dan juist de kleine, stille momenten: Jep die de benen van een non onder een sinaasappelboom ziet uitsteken, of een glimp opvangt van een al tien dagen durende kus. Flarden pure schoonheid, die van La grande bellezza een niet alleen overdadige, maar ook overrompelende ervaring maken.”:”

Het Parool: in Italië hebben ze nogal wat schoonheid - vijf sterren

Ook filmcriticus van Het Parool Mark Moorman geeft de film vijf sterren.

“Bellezza is Italiaans voor schoonheid, en daar hebben ze nogal wat van in Italië, binnenskamers en in de open lucht, die dan vaak ook nog eens strakblauw is. (…) Sorrentino, meesterstilist, volgt vol zelfvertrouwen de voetstappen van de klassieke films over Rome: het werk van Ettore Scola (La terrazza) en vooral Federico Fellini; Roma natuurlijk, maar vooral La dolce vita, dat als een cinematografisch Colosseum oprijst boven de stad.”

Algemeen Dagblad: oogstrelend in beeld gebracht - vijf sterren

Het Algemeen Dagblad noemt La grande bellezza het tweelingzusje van La dolce vita. “Een moderne klassieker die dezelfde status verdient.”

La grande bellezza heeft een sterk operatesk karakter. Sorrentino pompt met zijn soundtrack vol met hitsige disco van Raffaella Carra tot de serene muziek van Arvo Pärt. Zijn film zweept op en maant tot reflectie. Bovendien is het oogstrelend in beeld gebracht. Van de bevolking mag de bovenlaag niet deugen, maar Rome blijft een eeuwig mooie stad, zo toont Sorrentino onmiskenbaar aan.”