Critici over Het Diner: omslachtig etentje waarvan je al weet wat je krijgt

Met een bestseller die wereldwijd gelauwerd is, schept de verfilming van Herman Kochs ‘Het Diner’ door Menno Meyjes bepaalde verwachtingen. Maar zoals wel vaker het geval is, is het boek beter als we de filmrecensenten mogen geloven.

Met een bestseller die wereldwijd gelauwerd is, schept de verfilming van Herman Kochs ‘Het Diner’ door Menno Meyjes bepaalde verwachtingen. Maar zoals wel vaker het geval is, is het boek beter als we de filmrecensenten mogen geloven.

Het boek draait om twee ouderparen, in de film gespeeld door Jacob Derwig, Thekla Reuten, Kim van Kooten en Daan Schuurmans, die tijdens een etentje de moord van hun zoons op een dakloze bespreken. Behalve die daad, draait de roman om de gecompliceerde relatie tussen de broers Paul (Derwig), een depressieve, sarcastische geschiedenisleraar en de geslaagde Serge (Schuurmans) - type ideale schoonzoon - die op het punt staat premier te worden.

NRC: competent, maar pas laat spannend (drie ballen)

NRC-recensent Coen van Zwol geeft de film drie ballen. In de krant schrijft hij vandaag dat de film een “competente psychothriller” is geworden, die echter niet echt in beweging komt.

“Er is veel onrust rond de tafel: men belt en sms’t, raakt elders in gesprek, rookt op de stoep een sigaretje, poedert de neus in het toilet. En zijn de vier in gesprek, dan dwaalt Paul weer af in een monologue intérieur of flashback. Dat spoort met de roman, waar men ook niet to the point komt terwijl de sorbets wegsmelten. Maar door al dat drentelen door ruimte en tijd bouwt zich aan tafel geen spanning op, zijn de culinaire grappen eerder hinderlijke onderbreking dan running gag, en klinken de hoogtepunten wat hol, hoe luid Puccini er ook overheen davert.

TROUW: geen kippenvel (drie sterren)

Jann Ruyters is het Trouw helemaal met Van Zwol eens. De film bezorgt niet “het vereiste kippenvel”, schrijft hij. De film wil lang maar “niet spannend worden”, totdat actrice Thekla Reuten op tweederde van de film de boel eindelijk in beweging brengt.

“Reuten geeft perfect gestalte aan echtgenote Claire die onder haar engelachtige uiterlijk een duistere ziel verbergt. Dan blijkt regisseur en scriptschrijver Meyjes (in Hollywood gelauwerd voor zijn script van ‘The Color Purple’) ook een heldere bedoeling te hebben met die andere, meer ingetoomde rol van verteller Paul; die in de film meer dan in de roman een herkenbaar feilbaar mens wordt, op de valreep herinnerend aan de met zijn geweten worstelende antiheld in Michael Haneke’s ‘Caché’.”

Ruyters vindt het een gemiste kans van de regisseur dat hij niet nog meer wat geschrapt heeft. Dan was er met “een strakker script een kernachtiger, meer verontrustende film” mogelijk geweest.

VOLKSKRANT: uitstekend geacteerd (toch drie sterren)

Volkskrant-recensente Floortje Smit is iets milder in haar beoordeling. “Een humoristische en donkere zedenschets van de moderne tijd”, zo kopt de bespreking. Vooral de cast kan de goedkeuring wegdragen:

Kijk dan naar de andere uitstekende acteurs aan de dis. De gebaartjes van Daan Schuurmans, het accent van Kim van Kooten en vooral de mysterieuze superioriteit van Thekla Reuten. Psychiatrische patiënt Paul blijkt hoe langer hoe meer the voice of reason.

Wel vindt Smit dat de echte dilemma’s - als hoe ver ga je om je familie te beschermen - teveel aan de oppervlakte blijven. De film krijgt daarom van haar net als van de andere kranten drie sterren.

PAROOL: te omslachtig (drie sterren)

Mark Moorman kaart in Het Parool de moeilijkheid aan dat de roman grotendeels rond het etentje is gesitueerd, terwijl de centrale handeling daarvoor heeft plaatsgevonden. Wat het boek zo goed maakte, is moeilijk te transporteren naar de film, zo schrijft Moorman. De voice-over door Paul en flashbacks dienen omdat te compenseren, maar het werkt niet:

“Er werd gedraaid in het Amsterdamse sterrenrestaurant &samhoud, waar het opgediende hautecuisinevoer (de levend gekookte kreeft) mag dienen als een metafoor voor het dunne laagje quasibeschaving dat ons van de beesten scheidt. Voor een thriller is dat allemaal veel te omslachtig. Het houdt de kijker op een afstand, waardoor je veel te veel vragen gaat stellen over de interne logica. Waarom gaan ze in hemelsnaam bij het bespreken van dit gevoelige onderwerp, te midden van een huwelijkscrisis en een verkiezingscampagne, in het bekendste restaurant van de hoofdstad zitten? Om maar eens iets te noemen.

Geen overenthousiaste reacties dus op de Nederlandse verfilming. Nu maar afwachten of Cate Blanchett het beter gaat doen met de Amerikaanse verfilming.