Eerst hield ik de hamer vast als een meisje

„Ik staarde een paar jaar geleden uit het raam van een Parijs appartement en zag hoe mooi de zinken daken in elkaar vouwden. Toevallig was ik net bezig met het ontwerp voor een lamp voor een architectenbureau. De constructie van de daken inspireerde me. Na wat googelen bleek het om felsen te gaan. Die techniek wordt gebruikt voor daken en gevels, maar voor een lamp zou het nogal ingewikkeld zijn, antwoordden de twintig ambachtslieden die ik om advies vroeg. Gelukkig verwees een van hen me door naar zinkmeester Peter Slegers. Toen ik hem opzocht in zijn werkplaats vond hij het zo leuk dat een jong iemand geïnteresseerd was in zijn oude ambacht dat hij vroeg of ik bij hem in de leer wilde.

„Een jaar en vier maanden ging ik iedere week naar hem toe en werkten we van acht uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds. Allereerst liet hij zien hoe je een hamer goed vasthoudt, want dat deed ik volgens hem als een meisje: te krampachtig. Je moet juist vertrouwen hebben in de hamer en hem laten balanceren in je handen. Daarna oefende ik dagenlang hoe je met die hamer zink kan kloppen tot nieuwe vormen. Hij deed voor hoe je de elementen van mijn ontwerp maakt en sloeg het vervolgens helemaal plat omdat hij wilde dat ik het zelf zou doen.

„Peter Sleger bracht zo zijn liefde voor de techniek op me over. Als ontwerper wil je steeds vernieuwend zijn, maar daar heb je soms juist oude ambachten bij nodig. Sinds ik bij hem in de leer ben geweest kijk ik heel anders naar materiaal. Was het vroeger niet meer dan een hulpstukje, nu zie ik dat het een eigen persoonlijkheid heeft. Als je het leert kennen krijg je er gevoel voor. Dan kun je dingen maken waarvan niemand dacht dat het mogelijk was.”