Column

Marcel Ajax-Vitesse

In zijn nadagen als speler zocht ik Frank de Boer ooit op in de woestijn. Hij speelde samen met zijn broer Ronald bij Al Rayyan in Quatar. In zijn huis op de compound, buiten was het veertig graden, zagen we schaatser Erben Wennemars wereldkampioen sprint worden. Wat diepe indruk maakte was dat Frank voor de zekerheid een broodbakmachine en veertig pakken Koopmans broodmix had meegenomen uit Nederland, een detail waar ik zelf nooit aan gedacht zou hebben.

„We hebben misschien een pak gebruikt”, zei Frank. „Het brood is hier prima. Je hebt hier gewoon een bakker.”

Niets aan het toeval overlaten, het zekere voor het onzekere nemen; het tekende voor mij de topsportmentaliteit van Frank de Boer.

Zaterdagavond zag ik hem weer, als een coachend stipje aan de overkant van het veld tijdens Ajax-Vitesse. In de negentigste minuut maakte hij een wegwerpgebaar, nadat Vitesse op voorsprong was gekomen.

Zelf probeerde ik me in te houden. Ik durfde niet te juichen, een paar plaatsen schuin voor me zat een jongen met een AFCA-capuchon over het hoofd die dat op zeker niet zou accepteren. Ik geloof wel dat ik mijn gastheer Henk Spaan tegen zijn been heb gestompt.

Voor ons scoorde een Georgiër, van wie ik de naam niet kan uitspreken en die – ook in Arnhem – niet op straat wordt herkend.

Valeri Qazaishvili uit Oezoergeti.

De Nederlandse competitie in een notendop.

Vitesse wint van Ajax door een doelpunt van een Valeri Qazaishvili uit Oezoergeti, en niemand die het vreemd vond.

Qazaishvili was gewoon een van de vele spelers die ons van hogerhand was toegeworpen. Hier Peter Bosz, nog een brok deeg, ga maar lekker een brood bakken.

Het kwam goudbruin uit de oven, knapperiger en lekkerder dan hij vooraf had durven hopen, zei Peter Bosz eerlijk op de persconferentie na afloop.

Naast hem Frank de Boer, een man die ze een prachtige broodbakmachine hadden gegeven, maar het deeg hadden ze verkocht, dat mocht hij zelf gaan samenstellen.

Frank de Boer zei dat ze daarmee gewoon door gingen, net zo lang todat ze de juiste receptuur te pakken hadden. Hopen tegen beter weten in, heet zoiets. Lief gewoon, bijna net zo lief als het meeslepen van veertig pakken Koopmans broodmix naar de woestijn.