Laconieke verbazing sterke troef Paulien Cornelisse

Cornelisse in haar nieuwe show. Foto mamvandam

Ondertussen – dat is wat de cellen in je lichaam doen terwijl jij met iets heel anders bezig bent en nergens van weet. Ondertussen, dat is eigenlijk het meeste wat er op de wereld gebeurt omdat er tegelijk altijd wel iets gaande is van nog veel grootser belang. En ondertussen, dat kunnen ook alle huishoudelijke karweitjes zijn – de was, de pedaalemmer legen – die je kunt doen terwijl je een vriendin aan de telefoon hebt, als je maar af en toe „oh, wat erg” tegen haar zegt.

Paulien Cornelisse, tevens succesvol als nrc.next-columniste en taalboekjesschrijfster, heeft bij uitstek het talent om zulke grote en kleine kwesties samen te brengen in één redenering, en de wissewasjes herkenbaar genoeg te maken om hilariteit op te wekken. „Fijn dat het nou eens aan de kaak wordt gesteld”, zegt ze dan, alsof ze zojuist een kwestie van levensbelang ter sprake heeft gebracht.

Maar ondertussen gaat verder over verkeersborden, nieuwe leestekens met verrassende toepassingen, overbodige mededelingen („hè hè, ik zit”), huiselijk ongemak en de verschillende manieren om het woord beige uit te spreken – dat zijn er véél.

Maar dit derde programma uit haar cabaretcarrière gaat ook over een operatie die Cornelisse naar eigen zeggen moest ondergaan wegens „onrustige cellen”. Via een microscoop projecteert ze eigen cellen uit een buisje op een achtergronddoek, op metershoog formaat. Dat wordt, door allerlei hygiënisch oponthoud, een ietwat tijdrovende scène – een staaltje slow cabaret dat ten koste gaat van de spanning die ze met dit doehetzelf-laboratorium wil oproepen.

Veel beter is haar laconieke verbazing om alles wat ze ditmaal te berde brengt. En, bijvoorbeeld, haar suggestie voor een zin die de zin van het leven zou kunnen zijn.