Zakendoen 2013

Een paar jaar geleden wist iedere analfabete kroegtijger al dat het met Hyves helemaal klaar was. En toen? Toen kocht De Telegraaf het. Zelden heb ik mijn vrienden, die zeggen verstand te hebben van de nieuwe media, zo hard horen lachen, gieren en brullen. Dat het IQ in de Telegraafburelen niet al te hoog is, kan je dagelijks lezen in hun chocoladeletterkrantje en zien in het ontbijtprogramma van WNL, maar dat ze zo dom zijn om voor een afgedankt stukje internetschroot 40 miljoen euro neer te tellen, verbaasde echt iedereen. De dagwaarde van Hyves was namelijk nul. De uitgeverij van het ochtendblad kwam met glans in aanmerking voor de Nina Brinktrofee.

Toen dacht ik: binnen zo’n volwassen bedrijf als de Telegraaf Media Groep zitten hotshots, die in ruil voor riante salarissen en dito bonussen echt wel weten waar ze het over hebben en die gaan voor zo’n internetlachertje niet zomaar 40 miljoen neerleggen. Er zitten ongetwijfeld duizenden mazzeladdertjes onder het gras en mijn vrienden zullen met het schaamrood op hun kaken moeten toegeven hoe ze zich vergist hebben. Dat Hyves wordt binnen de kortste keren tien keer zo groot. Dat dacht ik echt.

Maar mijn vrienden kregen proestend gelijk. Net als de analfabeten aan de toog van mijn stamkroeg. En deze week maakte TMG bekend: Hyves is volledig mislukt en we stoppen ermee! Ze doen nog een nadruppelpoging met een paar computerspelletjes, maar dat mag geen naam hebben. Aandoenlijk bericht. Het ging een beetje verloren tussen de vallende herfstblaadjes in het grote Sanomabos.

Maar hoe kan het dat ik als eenvoudige boterletter van iedereen hoor dat Hyves voorbij is en dat deskundigen na lang wikken, wegen en vergaderen er 40 miljoen voor neertellen? Het gaat niet om de miskoop van een tweedehands autoped op Marktplaats. Nee, het gaat om een serieuze overname van een peperduur bedrijf. Hebben bij die overname echte bankjongens aan tafel gezeten? Stond het parkeerterrein aan de Amsterdamse Basisweg tijdens de overnamebesprekingen vol met moddervette leasebakken, die ’s avonds allemaal werden teruggereden naar villa’s in Bloemendaal en Blaricum? Welke dombo’s waren hierbij? Waar zijn ze nu? Spelen ze nu elders voor deskundige consultant en hebben ze deze mislukking uit hun cv gegumd?

Nog een actueel dingetje: ooit kwam ik per ongeluk aan tafel met wat financiële cowboys en kreeg ik een stoomcursus fiscus naaien. Ik moest – als ik slim was – van deze skyboxtypes twintig bv’s op Aruba of de Kaaimaneilanden oprichten, mijn kinderen moesten een stichting worden, mijn vrouw een zzp’er met verlies, mijn kleinzoon een vof zonder winstoogmerk en mijn auto een goed doel waar ik jaarlijks een paar ton aan mocht schenken. Anders was ik een dief van mijn eigen portemonnee. Ik luisterde half en dacht er het mijne van. Dan maar niet slim.

Een van deze desperado’s werkte bij een bank en legde mij uit hoe hij en zijn medegangsters in Londen met rentes sjoemelden. Ik vroeg of zijn bazen dat wisten. Natuurlijk wisten die dat. Die wisten alles.

„Ze wassen hun gereformeerde handen in het openbaar in onschuld, maar zij weten dat wij het voor de bank verdienen!”, snoefde hij zich door zijn zesde glas Chassagne-Montrachet heen. Daarna kreeg ik een lesje Yab Yum voor beginners.

Wat ik toen dacht? Ik wilde naar huis. Een mooie film kijken, poëzie lezen en groentesoep maken. Een pakhuis timmeren voor mijn kleinzoon.

Deze week zag ik Rabobo Pietje Moerland hakkelen dat hij een week eerder met pensioen gaat omdat hij, net als bij de doping van Boogerd, echt van niets wist. Totaal overvallen. En hij schaamde zich diep. Iedereen wist het, behalve Pietje.

Ondertussen sjouwt Humberto Tan in een reclamespotje met een degelijk bankmutsje door Oostenrijk en laat zich door haar het een ander uitleggen over de sociale principes van oprichter Raiffeisen. Een zogenaamde feelgoodcommercial. Maar is er iemand binnen de Rabobank die denkt dat wij dit in 2013 geloven? Nee toch? Alleen Pietje Moerland. Die vond de commercial echt prachtig. Positieve uitstraling! Wat hij met die positieve mening deed? Hij zette hem op zijn Hyves. En niemand, maar dan ook echt niemand las dat! De lieverd!