Column

Marcel Off the record

Annemarie Jorritsma was te gast bij Vrijdagmiddag Live, een radioprogramma dat bij mij om de hoek, op het Rembrandtplein in Amsterdam, werd opgenomen. In ruil voor een fles rode wijn gooide ze wat oneliners de ether in.

Ze vond de zorg in Nederland „raar verdeeld”.

„De scootmobiel staat vaak in de schuur.”

Als het aan haar lag werd dat aangepakt.

De schuur of de scootmobiel?, dacht ik nog even, waarna het besef doordrong dat ze waarschijnlijk alle twee bedoelde. Daarna volgde een vrolijker boodschap: ze kondigde aan de rest van haar leven in Almere te willen blijven, het liefst als burgemeester.

In een vorig leven werkte ik als vliegende reporter voor een opinietijdschrift. In 2003 werd ik een paar dagen naar Delfzijl gestuurd, waar Annemarie waarnemend burgemeester was. Ik liep toen een tijd achter haar aan.

Het was de lelijkste plek in Nederland waar ik ooit was geweest, maar Annemarie dacht dat ik achterlijk was en zei dat het er wel mooi was. Ze deed dat met zoveel vuur dat de fotograaf en ik er bang van werden. Ze liep in haar enthousiasme ook twee keer door een rood stoplicht, ze riep erbij dat het verboden was om dat op te schrijven.

De persvoorlichter van dienst zei: „Dat is off the record.”

Het hoogtepunt was toen ze de dijk bij de haven beklom, zich verstapte en er achterwaarts afdonderde. De gemeentevoorlichter van dienst liet zijn baas rustig liggen en versperde het zicht van de fotograaf.

Heel even geloofde ik in God.

Annemarie had een vieze broek en ik had iets om op te schrijven.

Het was natuurlijk ontzettend flauw dat ik dat deed, Annemarie bleek off the record van de dijk te zijn gevallen. Het eindigde in een telefonische ruzie, waarin ze kritiek op haar functioneren verwarde met ‘vrouwonvriendelijkheid’. Of ik misschien wist wat een glazen plafond was? Nee, ik zat met een dijk bij de Eemshaven in mijn hoofd.

Een half uur nadat burgemeester Annemarie gistermiddag was uitgesproken trok ik mijn jas aan. Ik werd ook verwacht in die radiostudio. Bij de ingang botsten we bijna op elkaar, we schuurden langs elkaar.

Gelukkig, dat niet, dacht ik nog. Ik keek om en zag hoe ze buiten, in de regen, een enorme lap stof om haar body wikkelde. Direct daarna viel ik languit over een boomstronk die ter decoratie naast de lift lag.