Mannen, blijf vooral weg bij basisscholen!

De leiding van een basisschool, ergens in ons bezorgde landje, stuurde onlangs de volgende mail naar de ouders van de leerlingen. „Van verschillende ouders hebben wij bericht gekregen dat er een man met een vogeltje rond de school loopt en kinderen aanspreekt. Ook wij hebben de man gezien rond de school. Enkele ouders hebben hun zorgen uitgesproken. Wij delen deze zorg, maar hebben geen concrete aanwijzingen hiervoor.

„Afgelopen vrijdag hebben wij de politie ingelicht over deze man. De politie kan op dit moment geen actie ondernemen tegen de man. Afspraak is dat, wanneer de man weer rond de school gesignaleerd wordt, wij contact opnemen met de politie. Wanneer mogelijk zullen wij (directie) ook proberen de man aan te spreken. Tot op heden is dat nog niet gelukt. Mocht u de man signaleren rond de school dan kunt u het best contact opnemen met de algemene meldkamer van de politie.”

Daarop kwam per mail de volgende reactie van een ouder van een belendende school.

„Die man met het vogeltje is mijn lieve oom…! Die gewoon z’n dagelijkse rondje doet omdat z’n huisarts hem dat geadviseerd heeft! Hij heeft namelijk een ernstige hernia met veel uitvalsverschijnselen, zit al een tijd thuis, hij wordt te zwaar, krijgt een hoge bloeddruk en moet dus meer bewegen en het huis uit. Vogeltje is z’n hobby, dus gaat hij wandelen om zijn huis (...) Kinderen spreken hem aan, hij niet hen, want die kinderen vinden dat vogeltje natuurlijk grappig!

„Hij ziet er niet gelikt uit, want dat kan hem niet schelen, hij sleutelt aan auto’s, doet wat schilderwerk voor buren en loopt de hele dag in z’n kluskleren. Maar een vieze man is hij zeker niet, daar steek ik mijn handen voor in het vuur! Maar ik heb hem van het weekend gezegd dat hij daar beter niet kan gaan zitten… Hij is erg eigenwijs en zwaar beledigd want hij mag toch zeker zelf weten waar hij zit!!! Dus ik weet niet of hij echt wegblijft!”

De moraal van dit moderne verhaal: mannen van Nederland, vooral als jullie ouder zijn en er nogal slordig uitzien, vertoon je niet in de nabijheid van een school, en zeker niet met een of ander verdacht vogeltje, en mijd elk contact met naderende kinderen, anders, vuile pedo, bellen wij de politie, ja?

De geschiedenis kwam mij ter ore op de dag dat ik in de krant las hoe in Bristol een gehandicapte man vermoord was door twee 24-jarige mannen, die hem ten onrechte voor pedofiel aanzagen. Tijdens de rechtszaak bleek dat politieagenten de buurtbewoners hadden gesterkt in hun overtuiging dat het een kinderlokker was.

Het ging om een 44-jarige alleenstaande man van Perzische afkomst die van tuinieren hield. Vandalen vernielden zijn bloemenmanden, waarop hij besloot de jongeren te fotograferen en het resultaat als bewijs aan de politie te geven. Een buurvrouw zag hem fotograferen en wendde zich tot de politie, die hem arresteerde.

De politie moest hem al snel weer vrijlaten, maar de buurtbewoners weigerden in zijn onschuld te geloven en bleven hem uitschelden. Twee dagen later zochten de twee jonge mannen hem op in zijn maisonnette, sloegen hem in elkaar en verbrandden hem levend.

De pedofiel, of hij die ervan verdacht wordt, als de heks van deze tijd: op de brandstapel ermee. Wat doen we intussen met de pedohystericus? Misschien kan de politie beginnen met wat kritischer te luisteren naar zijn warrige beschuldigingen.

Frits Abrahams is columnist van NRC