Jeuk

Column // Georgina Verbaan

Lamisil Wants. Die twee woorden blijven zich herhalen in mijn hoofd terwijl ik een interview probeer te geven aan een vermoeide journalist die ook niet met mij in een kamer wil zijn. Hij eet een appel. Of ik op mijn personage in de film lijk, veinst hij te willen weten. Ik wil zeggen ‘fysiek eng veel’ en het daarbij laten maar er glijden geheel conform de onuitgesproken afspraak wat algemeenheden over het moederschap over mijn lippen terwijl ik er moeilijk bij frons. Ik frons omdat mijn voet jeukt. God, ik zou dat ding wel van mijn been af willen rukken om door mijn panty heen al het vlees eraf te knagen, maar je doet het niet. Waar ik inspiratie vandaan haal, vraagt hij zuchtend. Een kaasrasp. Als ik nu toch een kaasrasp had. ‘Uh...’ Het is natuurlijk Lamisil Once en niet Wants, maar ik versta ‘wants’ in die reclame en heb dat nooit gek vinden klinken. ‘Sorry, wat zei u?’ ‘Waar vond je inspiratie. Voor die rol.’ In al die hotels waar ik de afgelopen maanden geweest ben, dáár heb ik het natuurlijk opgelopen! Voetschimmel. Jeuk! ‘Uh...?’ Wedden dat de schoonmakers daar de kranen met hetzelfde doekje oppoetsen waarmee ze even daarvoor de spetters van de wc-rand veegden? Arggh, de vloer zou bezaaid met schilfers zijn als ik nu mijn panty uittrok. De journalist kijkt me vragend aan maar meent het niet. Hij wil niet weten waar inspiratie te vinden is. Hij wil naar huis. ‘Uh...’ Bij binnenkomst altijd eerst dat gore spermasprei van je hotelbed rukken en in een hoek werpen. Daarna de naden van het matras inspecteren op wantsen. Een geniepig volkje dat je in de gaten moet houden, omdat ze zich overal verstoppen en pas als je slaapt giechelend in colonne op je af komen kruipen. Ze gaan pas dood bij extreme hitte, dus als je er een paar mee naar huis neemt, zit er niets anders op dan je huis en dat van alle belendende buren in de fik te steken. Naakt. Ik wil krabben. De journalist schraapt het klokhuis van zijn appel kaal met zijn ondertanden. Ik vermoed dat hij zijn hobby in zijn twitternaam verwerkt heeft. @KorfbalBert ofzo. Ik wil hem slaan. Er komt een meisje binnen. ‘De tijd zit erop’ zegt ze. De journalist vertoont voor het eerst een oprechte emotie: opluchting.

Als ik niet zo’n jeuk had was het wederzijds.