‘Ik voelde me beperkt in doen en denken’

„Ik had meteen een klik met Charlotte. Ze was goedlachs en zag er goed uit. Ze kon leuke verhalen vertellen en mensen op hun nummer zetten, maar ze was ook invoelend. Ze was een kroegtijger maar ze had ook diepgang, dat sierde haar. Ik heb haar vrij snel ten huwelijk gevraagd. Ze zei nee, maar ik ervoer dat niet als een afwijzing. Uiteindelijk zei ze ja. We hadden het leuk met elkaar en ik was zo blij toen ze zwanger raakte.

„We zijn lang diep verdrietig geweest toen onze zoon overleed. Op een gegeven moment heb ik het normale leven weer opgepakt, terwijl Charlotte daar nog niet aan toe was. Het verlies dreef mij naar buiten, in plaats van dat ik mijn aandacht op haar richtte. Het verdriet van een moeder is zo groot en ik kon zo weinig doen.

„Ik heb lang gedacht dat dit ons huwelijk heeft ontwricht. Maar nu denk ik: misschien waren we anders ook wel gescheiden. Charlotte heeft een sterke, niet altijd flexibele wil. Tegenover mij kon ze heel strikt zijn en dat maakte dat ik me beperkt voelde in mijn doen en denken. Daar kregen we ruzie over.

Toen ze zei dat ze bij me weg wilde, overviel me dat volledig. Ik ervoer het als een aardbeving, een tijdlang was ik echt even de weg kwijt. We hadden toch iets opgebouwd samen, en dat wankelde opeens. In die tijd is het huis wel eens te klein geweest, ja. We zijn nog in therapie gegaan, maar dat had geen zin. Het zat zo diep bij haar.

„Ik kon in ons huis blijven wonen. Dat hielp, dat gaf me het gevoel dat ik niet alles verloor. Doordat we elkaar niet meer elke dag zagen, viel veel spanning weg. Langzaam kwamen we weer tot elkaar – we hadden immers zoveel meegemaakt samen.

„Charlotte en ik zijn nu heel goede vrienden. Ze was en is altijd mijn steun en toeverlaat en ik houd nog steeds van haar. Niemand moet aan Charlotte komen, want dan kom je aan mij.”

Renate van der Zee