Help, mijn ouders zijn hiphopper dan ik

Voor je ouders kun je je blijven schamen. Zijn ze boven de 60, gaan ze naar een concert van Jay Z. Gemma Venhuizen (28) volgde het per sms. Met zweet in haar handen.

Popfestival in het Kralingse Bos, 1970. Foto ANP

19:01, 29 oktober. Van: P&M mobiel ‘Sfeer zit er al goed in. Zijn wel stuk ouder dan de rest. Nu welkomst drankje.’

Vanmiddag mailde mijn moeder me een foto van zichzelf. Broek met wijde pijpen, wit shirt en zwart-met-paarse hardloopgympen. Kleurrijk sjaaltje in haar haren, om haar nek een dun gouden schakelkettinkje dat vroeger van mijn oma was. Onderwerp van de mail: ‘Kan dit zo?’

Het was even wennen, die metamorfose. Een verschil met de Betty Barclay-jasjes en nette schoenen die ze normaal gesproken draagt. Maar voor vanavond leek het me prima. ‘Absoluut’, schreef ik terug. ‘En vergeet je oordopjes niet.’

Het begon met een telefoontje, een week geleden. Toen belde ze me op om te vragen of ik ene Jazz kende. Of Jayz, of zoiets.

„Jay Z?”, opperde ik.

„Ja, die! Je vader en ik gaan volgende week naar zijn optreden.”

Even was ik stil. Mijn ouders bij een hiphopconcert – dat was op zijn zachtst gezegd onverwacht. Mijn moeder (66, beetje doof – ‘van vroegere concerten’) vindt vaak al dat de autoradio te hard staat. Mijn vader (62) luisterde jarenlang het liefst naar Arrow Classic Rock. De radiozender met de slogan: ‘... en zeker geen hiphop en r&b.’

„Tja, kaartjes gewonnen”, zei mama. In een nieuwsbrief van CanalDigitaal had ze meegedaan met een prijsvraag, en nu had ze bericht gekregen dat ze naar de Magna Carta Holy Grail Tour van Jay Z mocht, op 29 oktober in de Ziggo Dome. Een VIP-arrangement voor twee personen. „Ter waarde van 174 euro per persoon! Met een gratis hapje en een drankje. En het is om de hoek van papa’s werk. Dus toen dachten we: waarom niet?”

19:25, 29 oktober. Van: P&M Mobiel

‘43 jaar geleden festival in het Kralingsebos. Voelen ons als voor- malige flowerpower-hippies nu hippiehoppies. Nog aardig rap dus :-)’

Bij ons thuis hing een oude foto van mijn ouders. Mijn vader met snor en woeste bos krullen in een paars hemdje, mijn moeder in een elegant fluwelen broekpak en op bamboeschoenen van Jan Jansen. Ze waren in 1970 allebei naar ‘Kralingen’ geweest, de Nederlandse versie van Woodstock. Mijn moeder had een jaar later zelfs Pink Floyd nog zien optreden in het Amsterdamse Bos. Het was een van de weinige keren dat ze een joint had gerookt: „Toen kon ik alleen maar denken: wauw, wat zijn er in dit bos veel vogeltjes en ik kan alle blaadjes tellen. Later bleek dat de vogelgeluiden uit de speakers kwamen...”

Mijn ouders als festivalgangers – ik kon het me vroeger moeilijk voorstellen. Die gekke oude foto van ze verstopte ik het liefst zodra er vrienden kwamen. Normale ouders wilde ik – die zich normaal kleedden en normaal gedroegen. Als mijn vader op straat een liedje van The Beatles floot, kon ik wel door de grond zakken. „Ssst, papa! Doe niet zo gênant!”

19.32: ‘Behalve door leeftijd vallen we niet echt uit de toon. Nog geen goud gezien.’

Tegenwoordig ben ik oud genoeg om trots te durven zijn. Op mijn hippe ouders die naar Jay Z gaan zonder dat ze ooit hiphop geluisterd hebben („Wat voor soort muziek is het eigenlijk?”, vroeg mijn moeder). „Wat heb jij coole ouders”, zei een vriendin aan wie ik het vertelde. „Dat zouden die van mij echt nooit doen.”

En toch ben ik zenuwachtig... Wat als mijn ouders worden weggehoond door andere concertbezoekers? Als er straks op internet een afbeelding van ze opduikt met het onderschrift ‘Jay Z maakt ook bejaarden blij’?

19.40: ‘Al helemaal opgenomen in de HH-family! Net vroegen ze ons: Are you a fan of JayZ? Wow! Het barmeisje zei: VIP-tickets gewonnen? En dan gáán jullie gewoon? Cool!’

Ik krijg een foto toegestuurd. Mijn ouders, in de Ziggo Dome inmiddels. Gezellig op de bank met vijf jonge Engelsen, die speciaal zijn overgekomen voor het concert. Mijn vader heeft zijn overhemd open geknoopt en draagt er een Jay Z-shirt onder (‘cadeautje bij ons VIP-ticket’). Even later nog een foto: twee meisjes met een petje op en een zwart jurkje aan, hun armen om de schouders van mijn ouders heen. Alle vier maken ze hiphophandgebaren.

20.03: ‘Alleen mijn wijde broekspijpen zijn helemaal fout...! Had strak moeten zijn. Wij blij met zitplaats eerste rij. Eerste verdieping, dicht bij podium.’

En ik zit hier op de bank, in pyjama met een loopneus. Zijn mijn ouders nu hipper dan ik? Opeens stel ik me voor dat ze straks als enorme Jay Z-fans thuiskomen. Dat mijn ouderlijk huis wordt omgebouwd tot een Amerikaans aandoende crib. Dat er opeens een limousine op de oprit staat. Misschien is dit wel de opmaat naar hun zoveelste midlifecrisis. Reizen ze straks de hele wereld over, Jay Z achterna. Als groupies.

20.43: ‘Je kunt hier oordopjes kopen van 109 euro. Wij doen het met die van AH. Voorprogramma saai. Iets met dj's.’

Of misschien worden ze wel fan van Timbaland, special guest vanavond. „Timbaland, dat is een merk schoenen toch?”, vroeg mijn moeder nog. „Neeee, een rapper”, had ik belerend gezegd. Na vanavond weten mijn ouders waarschijnlijk meer van Jay Z en Timbaland dan ik. Misschien toch maar even een liedje op YouTube luisteren.

21.35: ’Harde beat. Kunnen tekst niet goed verstaan. Alleen vaak fuck. Toch maar gaan staan, net als anderen. Deinende massa, blij wuivend jong volk. Jay Z op groot scherm, petje achterstevoren. Hij is 43 – net geboren toen wij op Kralingen waren!’

In het nummer Suit & Tie zingt Jay Z: ‘Here we are now, entertain us.’ Vond ik Kurt Cobain toch leuker.

22.11: ‘Lijkt wel pilatesles, onze armen in de lucht. Raise your arms, zegt hij bij elk nummer. Dan doet iedereen dat, wij ook, maar dooft snel uit. Strak geregisseerd. Massagymnastiek.’

In de keuken met een kopje thee. Mijn huisgenote heeft boodschappen gedaan. Wat ligt er op tafel? HipHap-koek. Ontbijtkoek in een oubollige verpakking met een lachend zonnetje. HipHap-koek. Nu voel ik me officieel minder hip dan mijn ouders.

22.45: ‘Begint wat eentonig te worden. Al die nummers lijken op elkaar, zo staccato. Geen opbouw, geen climax. Zou wat melodieuzer mogen.’

Mijn vader belt. Het concert is afgelopen, dankzij de AH-oordopjes valt het wel mee met de piep in hun oren. Nu wachten ze op de trein naar huis. „Het was een mooie avond, maar die muziek... Toch niet helemaal mijn smaak. Bij de toegift had ik er wel genoeg van. Die persoonsverheerlijking van Jay Z, het publiek dat zijn naam scandeerde. En dan zei hij: ‘I love you so much, Amsterdam.’ Routineus geflirt met het publiek. Het ergste vond ik dat hij Forever young gekaapt had. Toen hij dat zong, dacht ik: dat nummer ken ik uit een beter leven.”

Mijn moeder, op de achtergrond: „Maar we vonden het leuk om mee te maken! Aardige, enthousiaste mensen, die allemaal stonden te dansen en te zwaaien met de lichtjes op hun mobieltjes. We hebben ons goed vermaakt! En een lekker saucijzenbroodje gegeten.”

00.03: ‘Dit smsje kregen we zojuist van onze nieuwe hiphopvriendinnen: Vond het leuk dat ik jullie kruisde in me leven <3 jay was top jullie maak te het topper! Lotje en Sophietjuh’