De hele wijnwereld in kaart

Harold Hamersma ziet hoe snel de wijnwereld verandert in The World Atlas of Wine.

Rood, wit en soms rosé, Annick Schreuder, 19,99 euro . De Bezige Bij.

Hoe snel gaan de veranderingen in de wijnwereld? Wellicht valt dat af te lezen uit de verschijningsfrequentie van The World Atlas of Wine: eens in de vijf jaar. Voor mij ligt de in oktober verschenen zevende editie die ervoor zorgt dat mijn vorige uit 2008 alleen nog goed genoeg is voor De Slegte. ‘Completely revised’ annonceert de omslag van het vierhonderd pagina’s tellende naslagwerk, ook deze keer weer samengesteld en geschreven door Jancis Robinson en Hugh Johnson. Wat nu behelst die vijfjarige revisie door het Engelse duo dat al eens is omschreven als ‘de Bordeaux en de Bourgogne van de wijnschrijvers’? Deze wordt misschien wel het best geïllustreerd door het beeld op de twee titelpagina’s. Waar in de vorige versie een ouderwetse tros cabernet franc uit de Loire prijkte, een druif die in 1534 voor het eerst werd genoemd in François Rabelais’ roman Gargantua en Pantagruel, wordt deze plek nu ingenomen door de futuristische winery van O Fournier in Mendoza, Argentinië. Er wordt in de nieuwe Atlas dan ook veel aandacht besteed aan nieuwe ontwikkelingen. Niet alleen op het gebied van wijnmaaktechniek, maar ook wat betreft de invloed die de klimaatverandering heeft op de wijnindustrie. Illustratief is de ‘temperatuurkaart’ in het Australië-katern, waarbij er speciale aandacht is voor het toenemende belang van de cool climate regio’s down under. Daarnaast bespreken Robinson en Johnson wereldwijde trends, zoals de verschuiving in drinkgedrag. De wijnconsument ontwikkelt een milde fatigue voor de internationaal bekende wijndruiven en begint steeds meer belangstelling te krijgen voor minder bekende soorten, lokale variëteiten en wijnen die lichter, frisser en beter doordrinkbaar zijn. Bovendien constateren de schrijvers een groeiende behoefte aan wijnen waarin de herkomst duidelijk wordt uitgedrukt. De nieuwe, preciezere cartografie, bestaande uit 215 kaarten, biedt een duidelijker inzicht dan alle vorige edities.

De dorst naar meer informatie wordt ook nog eens gelest door de toevoeging van wijngebieden die zich de afgelopen jaren in de kijker hebben gespeeld: de kust van Kroatië, Kakheti in Georgië, Canterbury in Nieuw-Zeeland, Swartland in Zuid-Afrika en Ningxia in China. Voor het eerst in de 42-jarige geschiedenis is er overigens ook een iBook editie van The World Atlas of Wine beschikbaar. En daarmee gaat nog een extra wereld voor de liefhebber open, met interactieve panoramakaarten, een etikettengalerij en de mogelijkheid om online proefnotities te maken en te delen.

Koud

Ik doe het toch nog even op de ouderwetse manier met de Misty Cove 2011 Pinot Noir uit het Nieuw-Zeelandse Canterbury die bij mij op de proeftafel is beland. Eerst maar eens even kijken wat Robinson en Johnson over het achterland van Christchurch te melden hebben. Vrijwel onmogelijk om er successen te oogsten met rode Bordeaux-variëteiten omdat het er te koud is, lees ik. Riesling doet het er goed, maar is lastig te slijten. Chardonnay en pinot noir gedijen er prima. In de Atlas wordt Canterbury zelfs vergeleken met Bourgogne. Omdat hier de wijnproductie eveneens kleinschalig en veelal handwerk is. Ook de stijl in het glas wordt als ‘bourgondisch’ omschreven. De schrijvers zien nog een parallel: door de klimaatverandering wordt Canterbury de laatste jaren meer dan ooit getroffen door extreme hagelbuien. Net als in Bourgogne waar eerder dit jaar bij sommige boeren de hele oogst verloren ging. De Misty Cove in mijn glas is dat bespaard gebleven. Ik noteer in mijn papieren Moleskine: ‘Milde, aardse en rijpe Pinot Noir vol boswandelingassociaties op een warme herfstdag.’ Inderdaad: type Bourgogne.