Als ik maar mensen kan bereiken

Sterharpiste Lavinia Meijer speelt nu muziek van Einaudi Critici vinden hem commercieel Zij noemt hem een singer-songwriter

foto corbino!

Verslaggever

Een jaar geleden had harpiste Lavinia Meijer nog nooit van Ludovico Einaudi gehoord. Haar album met muziek van minimal-icoon Philip Glass was net uit en stond in de top van de iTunes-charts. „Ik zag dat hij steeds van de eerste plaats wisselde met een album van Einaudi”, zegt Meijer. „Ik klikte erop uit nieuwsgierigheid. Ik werd meteen gegrepen door de openheid van zijn muziek.”

Ook na haar concerten werd ze door fans aangesproken: ken je Einaudi? Ze kocht bladmuziek en studeerde een paar stukken in die hij voor piano schreef. Ondertussen bleef haar Glass-cd verkopen. Het album bereikte de platina-status, wat de interesse wekte van grote platenlabels. Ze koos voor Sony.

En nu ligt de cd voor haar op de tafel in een strak, wit kamertje van het Hilversumse kantoor van haar nieuwe platenmaatschappij: Passaggio. Eigen bewerkingen voor harp. Elf nummers, bijna een uur muziek. Ook Una mattina staat erop, bekend uit de film Intouchables.

Maar over Einaudi lopen de meningen nogal uiteen. Hij mocht afgelopen woensdag dan moeiteloos het Concertgebouw uitverkopen, de critici oordelen genadeloos: Einaudi is eerder een commercieel dan een artistiek genie. Zijn pianomuziek is verleidelijk, maar er zit te weinig ontwikkeling in om zich met het klassieke repertoire te meten. Een beginnend pianist kan zijn muziek spelen. Kunst is het zeker niet, vinden ze. En nu gaat ineens een gerespecteerd klassiek musicus met hem in zee.

Die critici zullen dit album zien als een knieval voor de commercie.

Lavinia Meijer: „Ik verkoop mijn ziel niet. Ik sta er helemaal achter en word er heel gelukkig van om zijn muziek te spelen. Dat ik nu Einaudi opneem, betekent niet dat ik geen Händel of Debussy meer zal spelen. Ik zal me nooit beperken tot een bepaald genre. Ik wil me zo breed mogelijk oriënteren. Dat is wat ik nu aan het doen ben.”

Kwam het idee om een cd te wijden aan Einaudi van jou of van Sony?

„Van mij. Ik heb ook zelf de selectie van werken gemaakt.”

Wat zijn de kwaliteiten van zijn muziek?

„Hij heeft hele mooie melodieën. Er zit een flow in die je kunt vergelijken met minimal music. Ik zie hem als een soort singer-songwriter die liedjes schrijft die iets te maken hebben met het leven, met wat je meemaakt, maar dan zonder woorden. Ook vind ik zijn muziek heel volksachtig. Ik heb als kind veel volksmuziek gespeeld. Toen ik naar het conservatorium ging, moest ik me op het serieuze repertoire focussen. Dit voelt als een terugkeer.

„Hoe meer ik Einaudi speel, hoe meer ik ontdek in de muziek. Die heeft meer diepgang dan ik aanvankelijk dacht. Je kunt het vergelijken met Erik Satie, daarvan denk je ook: zijn muziek hoef ik maar een half uurtje te studeren en dan heb ik het in de vingers. Als je verder gaat, merk je dat er elke keer iets bijkomt.

„Ik heb veel opnames gemaakt voor dit project. Als ik de oude en nieuwe vergelijk, is er echt veel veranderd. In de oude opnames hoor ik een bepaalde kinderlijkheid van spelen. Je kunt horen dat de muziek nog niet van mij is. Gaandeweg kreeg ik steeds meer het idee: dit stuk kan ik linken aan dit gevoel.”

Heb je Einaudi ook ontmoet?

„Ja. In maart was hij in Nederland. Toen ben ik naar Groningen gereisd met mijn harp. Ik vroeg: vindt u het goed als ik een paar stukken voorspeel? Hij heeft met volle aandacht zitten luisteren. Hij gaf tips en deed suggesties voor stukken. Al die tijd hebben we contact gehouden via e-mail. Hij is een heel bescheiden, eerlijke, muzikale man. Helemaal geen commercieel type.”

Je hebt zijn pianostukken bewerkt voor harp. Heb je noten moeten veranderen?

„Ik heb alleen stukken uitgekozen die hij ook voor harp kon hebben geschreven. Ik heb geen noten weg hoeven halen, wel heb ik sommige dingen wat aangepast qua timing. En dynamiek toegevoegd. Het mooie van de harp is dat je er zo veel klankkleuren uit kunt halen. Daardoor kon ik het nog wat volksmuziekachtiger laten klinken dan mogelijk is op een piano.”

Denk je dat Einaudi ook salonfähig kan worden?

„Dat moet blijken. Satie werd in zijn begintijd nauwelijks serieus genomen. Dat vond men toen ook te eenvoudig, nu wordt hij wel gezien als een serieus componist. Als klassiek geschoold musicus moet je het loslaten om dingen in hokjes te plaatsen. Die zullen vervagen. De toekomst van de klassieke muziek zit in de verbinding met andere genres. Einaudi is juist iemand die die verbinding maakt.”

Je zit nu bij een van de grootste labels ter wereld. Hoe vrij ben je nog om je eigen artistieke keuzes te maken?

„Ik wilde dit zelf, het helpt me bij mijn internationale ambities. Als er projecten zijn met andere artiesten voor een ander label, staat Sony ervoor open. Bovendien is één cd geen volwaardige weergave van mij als artiest. Op concerten kan ik doen wat ik wil, maar de cd-wereld zit nu eenmaal zo in elkaar dat ze alles moet thematiseren om het aan de man te brengen.

„Voor mij is muziek een communicatiemiddel. Het maakt niet uit of ik nu ingewikkelde moderne muziek speel, klassiek of iets toegankelijks, als ik maar mensen kan bereiken. Ook op andere plekken dan de klassieke concertzaal: ik vind het een verrijking dat ik in een poptempel als Paradiso in Amsterdam kan staan. Op dit moment denk ik erover om bewerkingen van nummers van Radiohead te maken. Ik ben nog niet klaar met ontdekken.”