Staatsieportretten van olifanten en zebra’s

Robby Bolleyn, Zebra abstract 1 Foto Courtesy Eduard Planting Gallery

De Belgische fotograaf Robby Bolleyn heeft zijn leven omgegooid. Jarenlang trok hij door Afrika om er dieren in het wild te fotograferen, onder andere voor het Wereld Natuur Fonds. Gaandeweg bouwde hij een archief op van duizenden foto’s. Daaruit heeft hij voor het eerst een tentoonstelling samengesteld die te zien is in de Amsterdamse galerie van Eduard Planting, een van de curatoren van het Fotofestival Naarden. De tentoonstelling heet Under a dark sky en dat is ook de titel van een foto van een wildebeest, een veeg die in volle vaart langsdendert tegen een gitzwarte stormlucht.

Nu woont Bolleyn op een boerderij in Frankrijk en werkt hij als portret- en huwelijksfotograaf. Dat ensceneren en mooi maken, wat een portretfotograaf doet, is terug te zien in zijn beelden van luipaarden, olifanten, zebra’s, leeuwen. Zijn liefde en ontzag ervoor vertaalt zich in foto’s die je bijna staatsieportretten kunt noemen; door zijn lens gezien krijgen zelfs gieren en hyena’s hun eigen schoonheid.

De afbeeldingen van de beesten bewerkt hij niet, wel voegt hij soms een laag toe. Zijn foto van een jonge cheeta heeft hij met Photoshop bewerkt waardoor de oppervlakte vol krassen lijkt, krassen die precies op de grove haren van het vacht lijken. Bij andere foto’s heeft hij de achtergrond helemaal weggehaald, waardoor je in één hoek van het beeld een leeuw in vechthouding ziet en verder niets.

Dierenfotografie is een moeilijk genre, ook als het wilde dieren zijn die in het wild gefotografeerd zijn. Het gaat al gauw óf naar het didactische – kijk hoe ze leven, en vaak ook hoe ze bedreigd worden – óf naar het autonome, waardoor het dier als een op zichzelf staand subject van een portret staat. Die laatste benadering heeft bijna altijd iets romantiserends in zich. Dat versterkt Bolleyn door zijn onderwerpen in zwart-wit te fotograferen met een sepiatoon eroverheen, en de foto’s af te drukken op een zachte aquarelachtige papiersoort. Zo monumentaal als de dieren zelf zijn, en zo technisch knap als de foto’s zijn – de omfloerste esthetische presentatie doet geen recht aan hun wildheid.