Einaudi te voorspelbaar

De pianopartij bij een mierzoet popliedje – zo klinkt de muziek van Ludovico Einaudi (1955) een beetje. Gedragen akkoorden, een tere melodie, veel herhaling en geen onvertogen noot. Einaudi’s stukken zijn mooi op een manier die van alle spanning en wrijving ontdaan is, met een hoog weemoedige-zondagmiddag-aan-het-klavier-gehalte.

De populaire Italiaanse componist en pianist was gisteren voor een eenmalig concert in Nederland, op tournee met zijn dit jaar verschenen album In a time lapse. In het Concertgebouw, stampvol met opvallend veel jonge mensen, heerste de ambiance van een popconcert: dimlicht, versterkers, een intromuziekje en de ster die met gejoel wordt onthaald.

Einaudi heeft veel filmmuziek op zijn naam staan, onder meer bij recente successen als Black Swan en Intouchables, en dat hoor je. Zijn muziek zet een sfeer neer, doorgaans een die is doortrokken van melancholie.

Het procedé is tamelijk voorspelbaar: vier akkoorden, een puls met een tegenritme, een motiefje van enkele steeds herhaalde tonen. Achter de vleugel is Einaudi niet bepaald een stilist. Het middendeel van het concert, met vlak gespeelde solopianostukken, was dan ook veruit het zwakst.

Einaudi’s troef was het tienkoppige ensemble dat hij had meegenomen, met uitversterkte strijkers, akoestische gitaren en verrassende percussie, zoals steeldrum en Afrikaanse duimpiano. Vooral enkele opzwepende nummers, met titels als Life en Experience, waren sterk. Het ensemble voegde broodnodige stekeligheid toe. Cellist Redi Hasa speelde een grandioze boventonensolo, waarbij hij het geluid van een zingende zaag uit zijn elektronisch vervormde instrument toverde.

Slagwerker Mauro Durante stal de show met virtuoze beats op een eenvoudige tamboerijn.

    • Joep Stapel