De liefde van een vrouw met beperking

Docufictie //

Gabrielle

Regie: Louise Archambault. Met: Gabrielle Marion-Rivard, Alexandre Landry. In: 13 bioscopen.

Dat de Canadese debuutfilm Gabrielle de publieksprijs won op het filmfestival van Locarno is niet verwonderlijk. De film mikt op het gemoed. We volgen Gabrielle, zowel in de film als in het echt een jonge vrouw met Williams-syndroom, een ontwikkelingsstoornis met een verstandelijke achterstand tot gevolg, vooral gekenmerkt door een elfachtig uiterlijk en een praatgrage vrolijkheid. Gabrielle kan mooi zingen, wordt verliefd op een lid van haar koor, en wordt daar door haar zus in gesteund en door de moeder van de jongen in gedwarsboomd.

Behalve die moeder, voor wie het hebben van een gehandicapt kind met veel schaamte gepaard gaat, is iedereen in de film begripvol en lief. De film is respectvol gemaakt, maar kan alsnog een voyeuristisch gevoel teweegbrengen, omdat de dilemma’s rondom autonomie en seksualiteit voorspelbaar zijn en het scenario simpel is. Archambault benadert het delicate onderwerp met oog voor nuances, maar deed de nodige concessies om de film tot feelgoodervaring te maken.

Het geeft de beperkingen van de docufictie aan, waarin documentaire en fictieve elementen in één film gemixt worden. In dit geval willen we best in de integriteit geloven, maar de grote hoeveelheid idealisme in deze film is overduidelijk ook een ingreep die met te veel goede bedoelingen in de werkelijkheid is gepleegd.

    • Dana Linssen