382 nieuwe nummers: ‘Het moest eruit’

Fluitist Ronald Snijders verdubbelt met zijn project ‘Made for Music’ zijn oeuvre. De box met twintig cd’s markeert na 43 jaar het einde van zijn ‘Nederlandse periode’.

Ronald Snijders: „Fluit kan ik echt spelen, voor de rest rommel ik in de marge.”Foto Andreas Terlaak

Twintig maal 11,5 centimeter maakt 2,3 meter. Zo lang is de rij cd’s die Ronald Snijders middenin zijn woonkamer heeft liggen. Hij heeft ze neergelegd om vat te krijgen op het project dat hij zojuist heeft afgerond: een cd-box met 382 nieuwe muziekstukken. Snijders: „Ik begrijp het nog steeds niet helemaal. Als ik het zo zie liggen, denk ik: oké, ik ben gek.”

Op elke cd staat een ander genre uit het rijke oeuvre van de Surinaams-Nederlandse fluitist centraal. Er is een schijf met funk, met Caraïbisch klassiek, met wereldjazz, met Europese romantiek, met Surinaamse kaseko, met Braziliaanse melodieën. Het oudste nummer is de nooit officieel uitgebrachte Surinaamse hit Soulbeliever uit 1968 met zijn beatgroep The Jewels. De box Made for Music bevat ook opnames met het Jazzorchestra of the Concertgebouw, duetten en samenwerkingen met meer dan honderd andere muzikanten.

De cd-box is bijna een verdubbeling van zijn tot nu toe uitgebrachte oeuvre. Hoewel er veel opgepoetst archiefmateriaal op staat, is Made for Music niet zomaar bij elkaar geraapt. „Ik heb aan elk nummer zitten sleutelen. Ik ben er drie jaar mee bezig geweest. Als je aan nummer 216 werkt, weet je niet meer hoe nummer 18 klinkt. Toch wilde ik dat het één geheel werd.”

Waarom twintig cd’s in één keer?

„Volgens mij is het een wereldrecord, met 382 nieuwe tracks. Maar daarvoor heb ik het niet gedaan. Het moest eruit, ik hikte er al jaren tegenaan. Dit is heel persoonlijk materiaal. Eén cd staat bijvoorbeeld vol gitaarnummers met woordloze zang. Ik heb honderden van zulke composities die ik vaak ’s avonds maak met de gitaar op de bank. Als Pauw & Witteman een beetje saai wordt, zet ik het geluid even uit en mijn recorder aan. Een andere reden om deze cd’s nu uit te brengen is dat ik nu nog kan scheppen. Ik ben 62 jaar en in goede gezondheid. Ik heb mappen vol muziek liggen. Als iemand anders dit zou moeten uitzoeken zou het een heel andere box worden.”

Hoe bent u te werk gegaan?

„Eén of twee cd’s kun je met ratio samenstellen, bij dit grote project werkte dat niet. Het kwam neer op een chaotische manier van onderzoek doen, veel uitproberen. Ik ben vaak teruggevallen, als ik erachter kwam dat cd 12 niet meer strookte met mijn werkwijze op cd 3. Liedjes hebben een eigen karakter. Ik had een nummer met Braziliaanse tekst en dat werkte niet. Ik vroeg een gastvocalist, dat was het ook niet helemaal. Toen raakte ik de tekst kwijt, ik kon het me niet meer herinneren. Nu staat het onder de titel Brazil without Words op de cd, geweldig nummer.

„Ik heb bij dit project veel aan mijn jongere broer Clark gehad. Hij kreeg drie jaar geleden een herseninfarct. Sindsdien is hij extreem gefocust. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat hij nu gedwongen stilzit in een rolstoel. Ik liet hem het nummer Cambodja Funk horen met Aziatische klanken. Ik vond dat het niet in de box moest, omdat het ver afstaat van mijn afro-Caraïbische traditie. Clark hoorde het en zei meteen: dit moet erop. Hij heeft me ervan overtuigd dat dit het lijflied van de box moet zijn.”

U staat bekend als fluitist, maar op deze cd profileert u zich meer dan eens als multi-instrumentalist.

„Fluit kan ik echt spelen, voor de rest rommel ik in de marge. Dat is goed, want ik wil niet muzikantesk spelen. Ik heb mezelf bijvoorbeeld gedwongen om een cd met basnummers te maken. Ik legde de bas naast mijn bed zodat ik, wanneer ik opstond, meteen met mijn voet die lage tonen maakte. Dan moet je er die dag wel mee aan de slag.”

U speelt niet alleen op veel instrumenten, maar ook in vele stijlen.

„Ik zie eigenlijk het verschil niet zo tussen klassieke muziek en funk. Het is allemaal Ronald wat er op deze box staat. Sterker nog, ik denk dat er niet zoiets als creativiteit bestaat. Veel in het leven is al gedetermineerd. Er zit van alles in je hoofd, alle creativiteit is al aanwezig, ook songs. Het is alleen de vraag wat je ermee doet, hoe je er richting aan geeft. Ik kan nooit hetzelfde componeren als Miles Davis, of als een Japanner.”

In het persbericht staat dat u plannen heeft om te emigreren: „Als zodanig is ‘Made for music’ op te vatten als de afronding van zijn lange Nederlandse periode.” Raakt Nederland u na 43 jaar kwijt?

„Dat is serieus, mijn Nederlandse periode zit er een beetje op. Ik zal het land nooit 100 procent de rug toekeren, daarvoor waardeer ik Nederland te veel, maar in korte tijd is het kapotgemaakt door de politiek. Het meest dierbare, een goed klimaat voor kunstenaars, is de nek omgedraaid. Kunst moet ondersteund worden, je hoort uitingen van beschavingen te beschermen. Nu wordt kunst benaderd alsof het een filiaal van de Albert Heijn of Aldi is, puur op marktwerking. Ik wil emigreren. Misschien naar Brazilië, of Frankrijk of Japan. Ik wil het daar wel eens proberen, daar zijn de mensen nog niet aan me gewend.”

De cd-box Made for Music brengt Ronald Snijders in eigen beheer uit, via www.ronaldsnijders.nl Release show: 3 november North Sea Jazz Club, Amsterdam.