Spelplezier De Niro en Pfeiffer redt stuurloze Franse gangsterparodie

Gangsterfamilie duikt onder in Frankrijk

De Franse regisseur en producent Luc Besson – de meest ‘Amerikaanse’ regisseur van Frankrijk – heeft twee dingen willen combineren: een Amerikaanse maffiafilm en de context van een Frans dorpje. Dat is goed gelukt. Malavita is, vooral dankzij zijn sterrencast, een vrij onderhoudende, vrij spannende en vrij geestige film over een maffiabaas die in het kader van een getuigebeschermingsprogramma met zijn gezin in een Normandisch dorpje wordt gedropt. Nadat de schurken, langs nogal onwaarschijnlijke weg, achter hun verblijfplaats zijn gekomen, volgt de onvermijdelijke shoot out.

Helaas blijft de film enigszins in het leuke idee hangen. Besson heeft kennelijk niet durven kiezen of hij nu een parodie op een maffiadrama wilde maken, of een parodie op een Franse provinciefilm, of een ‘normale’ film. Daardoor wordt alles een beetje half, en de grappen zijn vaak te flauw. Dat geldt bijvoorbeeld voor de dochter des huizes, die streetwise op school een jonge leraar verleidt, en de zoon des huizes, die binnen de kortste keren een handeltje in verdovende middelen en proefwerkvragen opzet. De achterliggende gedachte is daarbij kennelijk dat Amerikaanse kinderen veel doortrapter zijn dan Franse. Maar wie denkt dat eigenlijk serieus? Af en toe wordt wel heel duidelijk dat dit scenario schuurt, en de verfilming ervan hoofdbrekens heeft gekost. Zo heet de film Malavita naar de hond van het gezin, terwijl die in het verhaal hoegenaamd geen rol speelt.

Erg afgezaagd is ook dat de maffiabaas, alias Robert De Niro, bezig is zijn memoires te schrijven – zodat af en toe flashbacks ingevoegd kunnen worden. Wat de film toch nog redt, zij het op het nippertje, is dat De Niro en Pfeiffer echt plezier lijken te hebben gehad in het acteren voor dit merkwaardige project. Enthousiasme verloochent zich niet.

Raymond van den Boogaard

    • Raymond van den Boogaard