Preutse film over seksverslaving wil het wel graag gezellig houden

Archetype: te dikke jongen is seksverslaafd

Te dikke jongen is seksverslaafd en werkt zich op zijn werk op komische wijze in de nesten omdat hij met een aan zijn schoen bevestigd cameraatje de vrouwelijke collega’s onder de rok filmt – lachen! Aantrekkelijke man is seksverslaafd, maar vergeet dat te zeggen en verknoeit daardoor beginnende verhouding met leuke vrouw – zielig! Seksverslaafde man slaagt er niet contact te leggen met zijn van drugs afgekickte zoon – leerzaam, de ene verslaving is de andere niet!

Langs deze sjablonen heeft Stuart Blumberg getracht een makkelijk toegankelijke film te maken over een modieus onderwerp, seksverslaving. De titel is ontleend aan een AA-achtige praatgroep, waar de arme verslaafden ervaringen uitwisselen en elkaar moed inspreken. Zij doen dat in zeer kiese bewoordingen, want het blijft voor alle leeftijden.

De film gaat alleen maar in schijn over seks, en doet in stijl nog het meest denken aan ongevaarlijke Amerikaanse middelbareschoolkomedies, die ook vaak de indruk willen wekken dat het over seks en andere gedurfde onderwerpen gaat, zonder dat men eigenlijk tot zaken komt. De archetypen in Thanks for Sharing lijken ook geheel aan dit genre ontleend: de jonge vrouw die van zichzelf niet weet hoe begeerlijk ze is en daarom lijdt aan verlegenheid, de oudere man die alles en iedereen lijkt te haten maar in werkelijkheid een hart van goud heeft.

De film is een aaneenrijging van clichés die zo preuts gebracht worden, dat je als toeschouwer aan het eind weet: seksverslaving is geen echt probleem, alleen voer voor aanstellers en zeurpieten. Ook het filmdebuut van de zangeres Pink, wier acteertalent bepaald niet in het oog springt, kan de zaak niet redden.

Raymond van den Boogaard