‘Ik kijk nooit een film van mezelf terug’

Catherine Deneuve vierde vorige week haar zeventigste verjaardag. De Franse ster is nog volop actief, onder meer in de nieuwe film Elle s’en va. „Vrouwen zeggen eerder waar het op staat .”

Ze is zeventig en ziet er fantastisch uit. Wat is haar geheim, wil een van de vragenstellers weten. „Mijn geheim? Dat bestaat helemaal niet. Alles is een illusie.”

69 is ze nog een paar maanden, als Catherine Deneuve met de pers praat tijdens het filmfestival van Berlijn, in een zaaltje van Hotel Adlon. Vorige week is haar zeventigste verjaardag zonder al te veel ophef gevierd in Frankrijk, waar dagblad Le Figaro een kleine enquête hield welke film van haar het populairst is onder haar landgenoten. Winnaar: Le Dernier Métro uit 1980 met eenvijfde van de uitgebrachte stemmen, geregisseerd door haar toenmalige minnaar François Truffaut; Deneuve speelt een vrouw die het theater van haar Joodse man moet overnemen als die moet onderduiken tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Berlijn bevalt haar, omdat de sfeer er wat kalmer is dan in Cannes. „Cannes is heel uitputtend voor een acteur, omdat alles om de grote sterren draait. Hier in Berlijn gaat het meer om de films zelf. Dat ligt me beter.” Veel rumoer over haar zeventigste verjaardag stelt Deneuve niet op prijs, erg geneigd tot sentimenteel terugblikken is ze niet. „Ik kijk nooit naar mijn eigen films. Soms komt er een film voorbij op televisie en dan blijf ik soms een minuut of tien hangen. Maar er zijn zoveel films die ik nog niet heb gezien en die ik graag zou willen zien. Dan ga ik niet mijn tijd verdoen aan mijn eigen films.”

De film waar ze de mooiste herinneringen aan bewaart? „Als ik een film terugzie als Les Demoiselles de Rochefort bekruipt me wel een zekere nostalgie. Niet zozeer door de film zelf, maar omdat ik dan terugdenk aan die periode in mijn leven, aan wat zich in die tijd in mijn persoonlijke leven allemaal afspeelde. Natuurlijk denk ik dan ook terug aan mijn zus. We waren heel close in de periode dat we samen aan die film werkten. Dat zijn mooie herinneringen, maar ook trieste.”

In Les Demoiselles de Rochefort (1967) van regisseur Jacques Demy was Deneuve samen te zien met haar zuster, Françoise Dorléac, die nog datzelfde jaar zou omkomen bij een verkeersongeluk.

Jacques Demy lijkt de regisseur te zijn die nog en altijd het meest voor Deneuve betekent. „Ik hou er niet van om regisseurs met elkaar te vergelijken, want dat is volgens mij volkomen zinloos. Maar de twee films die ik met Jacques Demy heb gemaakt, Les Parapluies de Cherbourg en Les Demoiselles de Rochefort zijn de hele wereld over gegaan. Daar ben ik wel trots op, ook al is dat lang geleden. Voor ik met Demy in contact kwam, had ik al in een paar films gespeeld. Maar eigenlijk had ik geen idee waar ik mee bezig was. Ik wist niet eens zeker of ik wel actrice wilde worden. Hij heeft mijn ogen geopend, hij heeft me laten zien wat er mogelijk is met film.”

Filmmaken is inmiddels een soort tweede natuur voor haar geworden, zegt Deneuve. „Films maken is iets wat ik inmiddels al zo lang doe dat het een bijna vanzelfsprekend onderdeel is van mijn leven. Dat voelt heel natuurlijk.”

De jonge Franse regisseur Emmanuelle Bercot schreef de hoofdrol van haar nieuwe film Elle s’en va speciaal voor Deneuve. Ze speelt Bettie, een vrouw die nooit echt haar vleugels heeft uitgeslagen, maar op zekere dag besluit om alles anders te gaan doen en het roer om te gooien. Maar ook daar wil Deneuve niet al te veel poeha over maken. „Ja, ze heeft de rol voor mij geschreven. Maar als ze een andere hoofdrolspeelster in gedachten had gehad, had ze hooguit een paar andere accenten aan de rol moeten geven. Ik hou van dit personage, omdat ze opgewekt is en van aanpakken weet. Ze is geen slachtoffer. Met mij persoonlijk heeft dat niet zoveel te maken. Voordat we aan de film begonnen kenden we elkaar ook helemaal niet. Emmanuelle had alleen een paar films met mij gezien.”

Het werken met vrouwelijke regisseurs bevalt haar uitstekend. „Vrouwen zijn vaak directer, ze zeggen waar het op staat. Vrouwelijke schrijvers begrijpen vrouwelijke personages natuurlijk ook gewoon beter.”

In het verleden zat haar imago van ijskoningin, van ongenaakbare schoonheid, haar weleens dwars. „Ik heb zoveel rollen gespeeld die niet aan dat clichébeeld beantwoorden. Dat raakt kant noch wal. Tegenwoordig lees ik dat gelukkig niet zo vaak meer in artikelen die over mij gaan.”

    • Peter de Bruijn