Ze zou eigenlijk met wat vriendinnen gaan hockeyen

Wieke Dijkstra was gestopt met tophockey, maar keerde dit seizoen terug bij Laren Met succes, de club is koploper in de hoofdklasse Structuur brengen in het jonge team, dat is haar voornaamste taak

Ze speelt alsof ze nooit is weggeweest. Voortdurend coachend, met haar karakteristieke fanatieke tred, loopt Wieke Dijkstra over het veld van hockeyclub Amsterdam. Ze is dé surprise bij Laren. Want wie dit seizoen de Gooise club bezocht, zag daar ineens weer Wieke Dijkstra.

Het was eigenlijk de bedoeling dat ze in het tweede zou gaan spelen met wat vriendinnen, maar toen Etienne Spee, coach van Laren, de fitheid en gretigheid van Dijkstra zag, twijfelde hij geen moment en probeerde de Amsterdamse te verleiden tot een rentree in het eerste team. Enige versterking kon hij namelijk wel gebruiken na de ernstige knieblessure van Naomi van As. Dijkstra: „Etienne bleef me maar bellen. Ik heb drie, vier keer ‘nee’ gezegd”, herinnert Dijkstra zich. „Maar uiteindelijk kon ik geen goede reden vinden om het niet te doen.” En dus is ze terug. Coachend, wijzend en het spel verdelend.

Even gehad met hockey

Dijkstra (28) beëindigde vorige zomer haar topsportcarrière. Ze wilde meer tijd voor vrienden en familie en wilde haar maatschappelijke loopbaan een impuls geven. Daarnaast had ze het even gehad met hockey. Begrijp haar niet verkeerd. De sport heeft haar veel gegeven. Dijkstra behoorde tot een gouden generatie hockeysters. Ze won alles wat er te winnen viel; de Champions Trophy (2007, 2011), het EK in eigen land (2009), het WK (2006) en natuurlijk goud op de Spelen in Beijing (2008). Maar in 2011, een jaar voor de Spelen in Londen, werd Dijkstra plotseling gepasseerd door bondscoach Max Caldas. Toen knapte er iets. De 123-voudig international meldde kort daarop per direct een punt te zetten achter haar interlandcarrière. Een paar maanden voordat Nederland de olympische titel prolongeerde, maakte ze bekend helemaal te zullen stoppen.

Nu is ze weer terug. En met succes. Laren, dat vorig seizoen teleurstellend presteerde en er niet in slaagde de play-offs te halen, is de trotse koploper in de hoofdklasse. Gisteren, op bezoek bij nummer drie Amsterdam, werd – weliswaar geflatteerd – voor het eerst verloren: 3-0. Dijkstra na afloop: „We kregen, vooral een lesje in effectiviteit. Maar zoals Etienne terecht zei: we mogen er trots op zijn dat we pas na tien speelronden voor het eerst verliezen en nog steeds bovenaan staan.”

Structuur brengen is haar voornaamste opdracht, vertelt Dijkstra. Laren is een jong team, dat de ervaring van de centrale middenvelder goed kan gebruiken. En die rol vervult ze met verve. Gisteren, na amper twintig minuten – Laren is dan net op achterstand gekomen – roept ze met drukke armgebaren haar teamgenoten bij elkaar. Om te corrigeren, dingen te verbeteren. „Het mocht helaas niet baten”, concludeert ze koeltjes. „Ik denk dat we moeite hadden om te durven hockeyen.”

De grote druk is eraf

Dijkstra spreekt met een bijna serene rust. Het voelt goed om weer terug te zijn, zoveel is duidelijk. Is ze ook veranderd? „Ik heb zo lang zo veel druk gevoeld als topsporter”, vertelt Dijkstra. „Je voelt je ontzettend verantwoordelijk voor het team, waarbij je eigenlijk bang bent om fouten te maken.” Nu heeft ze een andere mindset. Een foutje maken mag, weet ze. „Ik voel me nu vrij, open. Er wordt niet uitvergroot wat ik doe. Dat voelt heerlijk. Ik werd echt met open armen ontvangen door de meiden. Nu hoor je mensen over de positieve energie die ik meebreng, de manier waarop ik de jonkies coach en de centrale rol die ik in het elftal vervul. Dat is heel fijn om te horen.”

Dijkstra plaatst wel direct een kanttekening: van een definitieve comeback is vooralsnog geen sprake. „We hebben afgesproken dat we na 24 november, de laatste speelronde voor de winterstop, gaan kijken of we verder gaan. Ik heb dan in elk geval veertien duels gespeeld, zodat ik sowieso inzetbaar ben tijdens de play-offs. Maar goed, beide partijen moeten daar wel een goed gevoel bij hebben.”