Wieke voelt zich eindelijk vrij

Ze vertrok teleurgesteld uit het tophockey nadat de bondscoach haar had gepasseerd voor de Spelen in Londen. Wieke Dijkstra (123 interlands) is weer helemaal terug en is dé verrassing bij koploper Laren.

Wieke Dijkstra verloor gisteren met Laren van landskampioen Amsterdam. Haar team staat nog steeds bovenaan. Foto Rien Zilvold

Ze speelt alsof ze nooit is weggeweest. Voortdurend coachend, met haar karakteristieke fanatieke tred, loopt Wieke Dijkstra over het veld van hockeyclub Amsterdam.

Ze is dé surprise bij Laren. Want wie dit seizoen de Gooise club bezocht, zag daar ineens weer Wieke Dijkstra, spelend met rugnummer 21.

Het was eigenlijk de bedoeling dat ze in het tweede zou gaan spelen met wat vriendinnen. Maar toen Etienne Spee, coach van Laren, de fitheid en gretigheid van Dijkstra zag, twijfelde hij geen moment en probeerde hij de Amsterdamse te verleiden tot een rentree in het eerste team. Enige versterking kon hij wel gebruiken na de ernstige knieblessure van Naomi van As. „Etienne bleef me maar bellen. Ik heb drie, vier keer ‘nee’ gezegd”, herinnert Dijkstra zich. „Maar uiteindelijk kon ik geen goede reden vinden om het niet te doen.” En dus is ze terug. Coachend, wijzend en het spel verdelend.

Dijkstra (28) stopte vorige zomer met haar topsportcarrière. Ze wilde meer tijd voor vrienden en familie, en wilde haar maatschappelijke loopbaan een impuls geven. Bovendien had ze het even helemaal gehad met hockey.

Begrijp haar niet verkeerd. De sport heeft haar veel gegeven. Dijkstra behoorde tot een gouden generatie hockeysters. Ze won alles wat er te winnen viel; de Champions Trophy (2007, 2011), het EK in eigen land (2009), het WK (2006) en natuurlijk goud op de Olympische Spelen in Beijing (2008).

Maar in 2011, een jaar voor de Spelen in Londen, werd Dijkstra plotseling gepasseerd door bondscoach Max Caldas. Toen knapte er iets in de 123-voudig international. Dijkstra liet kort daarop weten per direct een punt te zetten achter haar interlandcarrière. Een paar maanden voordat Nederland de olympische titel in Londen prolongeerde, maakte Dijkstra bekend helemaal te zullen stoppen.

Nu is ze weer terug. En met succes. Laren, dat vorig seizoen teleurstellend presteerde en er niet in slaagde de play-offs te halen, is de trotse koploper in de hoofdklasse. Met dank aan Dijkstra, die tot op heden drie treffers voor haar rekening nam. Vrijdagavond werd de topper van SCHC gewonnen (3-2). Gisteren, op bezoek bij nummer drie Amsterdam, werd er – weliswaar geflatteerd – voor het eerst verloren: 3-0. Dijkstra, na afloop analyserend in een wit trainingsjasje: „We kregen vandaag vooral een lesje in effectiviteit. Maar zoals Etienne na afloop terecht zei: we mogen er trots op zijn dat we pas na tien speelronden voor het eerst verliezen en nog steeds bovenaan staan.”

Structuur brengen is haar voornaamste opdracht, zegt Dijkstra. Laren is een jong team, dat de ervaring van de centrale middenvelder goed kan gebruiken. En die rol vervult ze met verve. Gisteren, na amper twintig minuten – Laren is dan net op achterstand gekomen – roept ze met drukke armgebaren haar teamgenoten bij elkaar. Om te corrigeren, dingen te verbeteren. „Maar het mocht helaas niet baten”, concludeert ze koeltjes. „Ik denk dat we moeite hadden om te durven hockeyen. We waren veel te onrustig aan de bal.”

Dijkstra spreekt met een bijna serene rust. Het voelt goed om weer terug te zijn, zoveel is duidelijk. Is ze ook veranderd? „Ik heb zo lang zo veel druk gevoeld als topsporter”, aldus Dijkstra. „Je voelt je ontzettend verantwoordelijk voor het team, waarbij je eigenlijk bang bent om fouten te maken.” Nu is dat wel anders. Na haar vakantie op Curaçao wist ze niet hoe snel ze weer naar de club moest komen.

Haar comeback is er één met een andere mindset. Een foutje maken mag, weet ze. „Ik voel me nu vrij, open. Er wordt niet uitvergroot wat ik doe. Dat voelt heerlijk. Ze zeggen weleens: je weet pas wat je mist als het er niet meer is. Dat merkte ik wel toen ik terugkeerde bij Laren. Ik werd echt met open armen ontvangen door de meiden. Nu hoor je mensen over de positieve energie die ik meebreng, de manier waarop ik de jonkies coach en de centrale rol die ik in het elftal vervul. Dat is heel fijn om te horen.”

Dijkstra plaatst wel direct een kanttekening bij haar terugkeer bij Laren: van een definitieve comeback is vooralsnog geen sprake. „We hebben afgesproken dat we na 24 november, de laatste speelronde voor de winterstop, met elkaar gaan kijken of we verder gaan. Ik heb dan in ieder geval veertien wedstrijden gespeeld, zodat ik sowieso inzetbaar ben tijdens de play-offs. Maar goed, beide partijen moeten dan wel een goed gevoel bij elkaar hebben.”

    • Jan Cees Butter