Jille is als een vader voor mijn zoon

„Toen ik Nanda leerde kennen tijdens het carnaval in Den Bosch, nu veertien jaar geleden, duurde het niet lang voor ik wist dat ik haar wou. Zij twijfelde nog even omdat ze net een relatie achter de rug had, maar daar liet ik me niet door afschrikken. Het werd al snel heel intens tussen ons, binnen een jaar gingen we samenwonen, en eind 2003 zijn we getrouwd. Een jaar later werd Jasper geboren.

„De maand na de geboorte vertelde Nanda dat ze verliefd was op iemand anders. Dat was zeer schokkend voor mij. We hebben het nog wel een tijdje serieus geprobeerd; het paste ook niet in Nanda’s plan dat het zo zou lopen. Maar als je je hart hebt verloren aan iemand, is het blijkbaar moeilijk om daar van terug te komen.

De eerste weken, maanden, was ik erg boos. Oké, als jij weggaat, neem ik Jasper mee, was een gedachte die in me opkwam. Maar ik heb steeds gedaan wat het beste was voor hem. Ik verplaatste me in hem – en zo werden bepaalde keuzes uiteindelijk heel makkelijk. Geen nare dingen over Nanda zeggen waar hij bij was, proberen om de overdracht zonder spanning te laten verlopen. Toen Jasper ging praten, was de vraag of hij Jille ‘papa’ mocht noemen of niet. Dan moet je even diep ademhalen, tot je denkt: als hij dat graag wil, waarom niet?

„Nu, achteraf, vind ik het alleen maar fijn dat Jille als een vader is voor mijn zoon. Als er dan toch iemand anders moet zijn, dan maar iemand die goed met de kinderen omgaat. Wat ik heel mooi vond was dat hun zoon Stijn, die al snel altijd met Jasper meekwam naar mij, op zeker moment ‘papa’ tegen me ging zeggen. Jille noemde dat ‘kosmische gerechtigheid’, een uitspraak die me raakte.”

Brigit Kooijman