Henk

Column // Georgina Verbaan

Wat u uw psycholoog/collega’s/ moeder/ vriend(in)/bakker zou kunnen vertellen wanneer u een zekere mate van desinteresse of verveling vermoedt:

Boh. Ik had vanochtend weer zoiets. Ik zou om 6.15 opgehaald worden door een taxi. Nu is dat sowieso al een tijdstip waarop mijn duistere kant nog klaarwakker is, in tegenstelling tot mijn gevoelens van begrip en mededogen, maar als zo’n irritant montere taxichauffeur dan al om 6.08 aanbelt borrelt mijn gal als een vulkaan omhoog en kookt mijn bloed over. Ik had mijn tandenborstel nog niet uit mijn mond getrokken of meneer belde weer aan. It’s a Small World After All is echt een heel stom deuntje voor een deurbel, daar moet ik eens iets aan doen. Met het bloed soppend in mijn schoenen en tandpasta schuimend in mijn mondhoeken stoof ik de trap af en opende met de snelheid van het licht mijn voordeur. Daar stond 'ie dan, met zijn vette buik sfeervol uitgelicht in het schijnsel van de maan. „Goeiesmorgens! Ik ben Henk”. „Oh ja, Henk?”, blafte ik en er vloog wat gal uit mijn keel op zijn gezicht. Het siste, en er kwamen kleine wolkjes van de brandpuntjes die het bittere vocht in die olijke pleuriskop had gevreten. „Goeiesmorgens? Vind jij dat normaal Nederlands, Henk?” Henk keek vertwijfeld. Ik kan er niet tegen als mensen vertwijfeld kijken. Wie denk je dat je bent, denk ik dan. FUCKING HELEN HELMINK, HENK??! Ik greep een van de VT Wonen-bloempotten van de buurvrouw, hief het ding inclusief de laatbloeier in poederroze – de hydrangea arborescens als ik het goed zag – en ramde het met kracht in dat domme gezicht van hem. Met z’n goeiesmorgens.

Ik heb zijn lijk over het sloophouten tuinbankje van de buurvrouw gedrapeerd en heb zijn taxi gepakt. Want dan rij ik liever zelf, als het allemaal zo moet. VERDOMME! Maar goed, ik voel me inmiddels weer een stuk beter gelukkig. Volgende week zelfde tijd?/Iemand nog koffie?/Wat staan je seringen er keurig bij./Leuke broek. Nieuw?/ Een half tijgertje bruin graag.