Eau de Gloire V

Fictie

Elke week staat op deze plek een fictieverhaal. Deze week: een dag uit het leven van dichter

Kees Spiering. Hij werd besnuffeld door professionele ruiksters.

orige week do. naar A’dam. Het was Cadeautjesdag. Dan geven Bidutà en ik elkaar cadeaus. Ook omdat we jarig waren.

Wij houden van onorthodoxe cadeaus. Een handgemaakte Noorse bijl, zo onaards scherp dat je er een Higgsdeeltje julienne mee hakt. Of een cursus terreinrijden. (Bidutà’s les-Jeep – toch wel wat gewend – bleek na afloop voor €1.600,- intern beschadigd.)

Dit jaar kocht ik een pistool. Smith & Wesson, M&P22. Gloednageltjesnieuw. Plus 200 patronen. De verkoper vroeg 450, ik gaf 400. ’t Moet een geintje blijven.

Bidutà was blij met haar cadeau, maar vroeg zich af of het in Nederland is toegestaan Smith & Wessons M&P22 per trein te vervoeren. Zal wel weer niet. Maar ’t pistool lag in een boodschappentas onder ijsthee en kwaliteitskranten en daarbíj vind ik dat mensen als B. en ik vuurwapens zouden moeten mogen dragen.

Wat Bidutà voor míj in petto had, wist ik al enkele dagen. ‘t Gansje had zich vermaild. Mij wachtte een massage. Ik keek ernaar uit. B. doet niets op een koopje, dus rekende ik op minstens víér Aziatische hand- en voetjes.

Thuis bij Bidutà, haar levensvriend Japashu en hun Koreaanse jindohond Fiet, dronken we drie soorten koffie. Daarna moesten we, zei B., „rennen”. Ik had reeds een kwartier op de massagetafel moeten liggen. Japashu vroeg in al bijna accentloos Nederlands of ik „een schone onderbroek” droeg. Ik hoopte het maar.

De massagesalon had een voor een massagesalon merkwaardige naam. ‘Annindriya Perfume Lounge’ zei het raam.

„Je hebt me”, zei ik, „belazerd.”

„Ja”, zei Bidutà, „dat is waar.”

Annindriya is een haute parfumerie. Geen Old Spice of Fresh Up: Annindriya voert alleen exclusieve merken, veelal als enige in Nederland. Als bij toverslag bevond ik mij op de vaderlandse geur-Olympus. Tegenover twee serieus aantrekkelijke, smaak- en stijlvol geklede dames. Professionele ruiksters. Die de borrels van gisteren, de sigaret van daarjuist en het wandelzweet vast niet zouden ontgaan. Én bedankt, Bidutà.

Ik ging, bleek, een Personal Perfume Profiling ondergaan. Onderzocht werd – citaat – „welke parfums het mooist op [mij] aansluiten”. Heremijntijd wat een feest.

Drie exquise neuzen besnuffelden meteen maar mijn hals. Om te ruiken welke eau de toilette ik droeg. Boss. Hetwelk mij opeens een héél ordinair watertje toescheen.

Vervolgens werd mij gevraagd mijn ideale eau de toilette middels steekwoorden te beschrijven. Jee. Hoe verwoord je – onvoorbereid – geur? Plus dat ik aan mijn ideale eau de toilette eigenlijk maar één eis stel: dat het alle heteroseksuele vrouwen ouder dan mijn dochter en jonger dan Ellen Vogel ertoe beweegt mij allesverzengend te begeren. Maar dat zeg je niet. Niet, althans, tegen dames die je daarjuist voor ’t eerst hebt ontmoet. Wel, natuurlijk, tegen B. Maar die wist het al.

Mijn lievelingsgeuren moest ik ook nog noemen. Nou, kóm er ter plekke maar eens op. Bovendien: ik ruik graag – bijvoorbeeld - verse basilicum en bíjna kokende melk, maar om er nou náár te ruiken... Pasgemaaid gras, noemde ik wel. Dat is, geloof ik, de heerlijkste geur die ik ken. Die van een bloeiende Japanse Kers, laat op een zomeravond, maakt mij ook erg gelukkig. Maar dat bedacht ik later.

Toen ging het los. Mij werden, per vijf, geuren gepresenteerd. Op van die Armeens papieren strookjes. En ik mocht ‘ja’ of ‘nee’ zeggen. (In één ervan rook ik, werkelijk waar, een pasgemaaid gazon.) En we kregen koffie met koek- en snoepjes.

Ten slotte bleven er vier geuren over. Die werden op mijn polsen respectievelijk in mijn armholten gespoten. En toen moest ik kiezen. Dat was moeilijk.

Annindriya’s eigenaresse vond mijn rechterpols het interessantst. Wat het kiezen nóg lastiger maakte. Wanneer een dermate innemende vrouw, met zo veel parfumkennis en allure, haar voorkeur uitspreekt, ben je het graag met haar eens. Maar dat was ik ‘t niet. Ik wilde mijn rechterarmholte.

Frisser dan ik had gedacht te zullen kiezen. Tintelingetje. Tikje bevreemdend. Niet ‘gemakkelijk’. Eerste gedachte: wat is dít nou? Tweede: gód wat verrukkelijk. (Sinds Cadeautjesdag spuit ik, vóór ik ga schrijven, soms een beetje op mijn linkerpols. Daar ruik ik dan af & toe aan. Nasale inhalering zo-lang-ik-kan. Secondenlange geluksreis door onvermoed en mysterieus wonderland. Nóg een verslaving erbij. Opnieuw bedankt, Bidutà.)

Mijn keuze bleek gevallen op Eau de Gloire. Begrijpelijk. De fraaie verpakking vertelt: „Eau de Gloire. Following the trail of Napoleon Bonaparte. This Eau de Gloire is the fruit of various researches on the olfactory tastes of the Emperor. Corsican maquis, tea, tobacco, olibanum and leather are blended with Eau de Cologne to evoke a man who became a living legend.

„Keizerlijk parfum”, sprak Bidutà tevreden.

Toen gingen we eten in een groot, strak en voortreffelijk restaurant, dat in Amsterdam kennelijk aanzien geniet.

Om 20:40 schrok Bidutá dat we „godverdomme” weg moesten. Mijn trein vertrok om 21.02. Als ik die niet haalde, miste ik de laatste naar Zuidbroek. En zou C. mij, in nachthemd onder fleece, moeten ophalen van Groningen CS.

Wat volgde, was een alleszins waardige afsluiting van Cadeautjesdag 2013. Bidutà joeg haar bejaarde Duitse slagschip met afgrijselijke snelheden door overwegend smalle straten. Eenrichtingsverkeerborden werden genegeerd. Andere ook. Batman + The Stig x 4. „Er zijn”, probeerde ik, „ergere dingen dan een trein missen”, maar mijn geliefde vriendin was plots bevangen door iets waartegen een rugbyteam exorcisten het had afgelegd. Fonkelogen. Nicholson-lach. Rood verkeerslicht. Bocht van 90° in z’n vier. Banden krijsend als recensenten in hellevuur. En wéér drie keer de toegestane snelheid. Langs geparkeerde auto’s van waartussen elk moment een kat, hond of rollator kon verschijnen. De geur van Eau de Gloire mengde zich met die van angstzweet. Dóódsangstzweet. Was Napoleon niet overkomen. „Gelukkig”, riep Bidutà, „heb ik een cursus terreinrijden gevolgd!” Waarna ze godbetert een muziekje opzette. ‘I’m on fire’, door een vrouw.

We waren op tijd. Helaas reden tussen Zwolle en Meppel geen treinen. Elektriciteitsgedoe.