Vrolijke hang naar lichtvoetigheid in tijden van crisis

Jeroen Allart: ‘Flamingo-II’ (detail)

Nieuwerwets beeldhouwen, dat is wat Eelco Brand doet. Hij maakt sculpturen, maar zonder contact met het materiaal. Zijn werk is virtueel, immaterieel – de lobbige, oranje vorm die hij toont in de foto O.digi (2013) bestaat helemaal niet. Net zomin als de hyperrealistische, torenhoge pijnbomen in het werk DBmovi (2012), die in slome bewegingen kalmpjes meewaaien op de wind. Maar waarvan de takken nét iets te ver doorbuigen, waardoor je beter gaat kijken – dit kán toch helemaal niet?

Eelco Brand werd opgeleid tot kunstschilder, maar maakt tegenwoordig ‘bewegende schilderijen’ op de computer, met 3D-software. Alles wat hij maakt is verzonnen. Brand werkt vanuit het idee dat alles, zelfs de natuur, kan worden nagebootst.

De tentoonstelling Disco, in de Flatland Gallery in Amsterdam, speelt met het kunstmatige en het extatische. Net als Cornelie Tollens die met I’m so High I could eat a StarII (2009) een erotisch beeld van decadente gelukzaligheid creëerde – we zien een naakte, vrouwelijke clown, witte spetters die door het beeld zweven vallen op haar wijdopen mond. En net als Jeroen Allart, met zijn felle schilderijen van roze flamingo’s tegen een mosterdgele achtergrond. Ook dit is niet de wereld zoals wij die kennen – maar wat zouden we graag willen dat hij zo was. Zo kleurrijk, zo licht, zo zorgeloos.

Flatland haakt aan bij de revival van disco; in de muziek ( Get Lucky van Daft Punk), de mode (glinsterend en reflecterend materiaal bij Lanvin en Givenchy) en in de kunst.

Het is vast de hang naar lichtvoetigheid in tijden van crisis. Want hoewel zelfs disco z’n serieuze kant heeft, gaat het vooral over glitter en glamour, over verleiding en seks, over muziek en over een zekere mate van speelsheid die het leven omarmt. Zoals Hans van Bentem, die met zijn kitscherige en kleurrijke sculpturen het hart van de expositie vormt. Disco biedt een aangename mix van plezier en vakmanschap. Subtiel is het allemaal niet – wel lekker om naar te kijken.

Rianne van Dijck