Luister het gehypete nieuwe ‘epische’/ ‘onaffe’ album van Arcade Fire

Arcade Fire in 2011 tijdens een optreden in Oostenrijk. Foto EPA/ Andreas Pessenlehner

De Canadese band Arcade Fire wist de afgelopen twee maanden de suspense rondom het te verwachten album goed op te bouwen. Vanavond verscheen het vierde album Reflektor ineens onverwacht online op Youtube. Was alle hype die de band er omheen wist te creëren nu gerechtvaardigd?

http://youtu.be/CBjqUEMlHTY

Tijdens de bijna 90 minuten lang durende teaservideo zijn alle dertien nummers van het album te horen tegen de achtergrond van de film Black Orpheus uit 1959 van de Franse regisseur Marcel Camus.

Update 25 oktober, 11.15 uur: het album staat inmiddels ook op Spotify:

De volledige tracklist:

Disc 1
01. Reflektor
02. We Exist
03. Flashbulb Eyes
04. Here Comes the Night Time
05. Normal Person
06. You Already Know
07. Joan of Arc

Disc 2
01. Here Comes the Night Time II
02. Awful Sound (Oh Erydice)
03. It’s Never Over (Oh Orpheus)
04. Porno
05. Afterlife
06. Supersymmetry

Slimme marketing

Het is natuurlijk allemaal een uitgekiende marketingstrategie zoals de band de afgelopen periode steeds allerlei muzikale kruimels liet vallen voor de fans die vervolgens als smachtende roodkapjes hunkerden naar meer. Er verschenen mysterieuze krijttekeningen die verwezen naar de titel van het album, zoals deze in Amsterdam:

Twitter avatar Schrik Thijs Schrik Arcade Fire graffiti in Amsterdam. Hype voor het nieuwe album is hier ook begonnen. #reflektor http://t.co/K1oroqQF6E

Uiteindelijk publiceerde de band vorige maand na eerst de cryptische beschrijving 9/9 te hebben losgelaten, de videoclip van de eerste gelijknamige single, waar ook David Bowie op meeneuriet. De single kreeg maar liefst twee videoclips: een interactieve video van Vincent Morisset en een clip geregisseerd door niemand minder dan Anton Corbijn.

Bovendien nam James ‘LCD Soundsystem’ Murphy de productie van Reflektor voor zijn rekening in New York en Marcus Dravs (Neon Bible en The Suburbs) nam de opnamen op Jamaica op zijn conto. Tja, en met zoveel klinkende namen voor een album, dient zich natuurlijk de vraag aan of je de fans en/of de critici niet gaat teleurstellen?

NRC-recensent Jan Vollaard: veelkleurig meesterwerk

We grasduinen even door wat recensies; die zijn uitermate verdeeld in het oordeel en misschien kan je dat ook wel verwachten bij zo’n album. We beginnen natuurlijk bij NRC-muziekrecensent Jan Vollaard. Die is ronduit positief over deze plaat die volgens hem “nauwelijks ambitieuzer kan zijn”:

Bij Arcade Fire is niets wat het lijkt. De band gebruikt soepele swing en stuwende funkritmes om vragen te stellen over een duistere waarheid. (..) De jazzy swing van You Already Know en het galmende, aan dubreggae verwante Flashbulb Eyes trekken Arcade Fire omhoog uit de zelfingenomen statigheid van eerdere platen. (..) Het brengt Arcade Fire naar een nieuw plateau nu ze ontstijgen aan hun van hemel naar hel slingerende bombast en er een boeiend, veelkleurig meesterwerk uit de as rijst.

The Guardian: doorgeslagen bombast

Kijk, die is alvast in the pocket. De recensent van The Guardian, Alexis Petridis, is daarentegen een stuk kritischer. Volgens hem is de band een beetje doorgeslagen in de drang om een grandioos statement neer te zetten.

Some will doubtless note it would have done had Arcade Fire not bothered with the untitled final track, which consists of the sound of a tape rewinding for over six minutes, overlaid with echo effects, ghostly washes of brass, synthesiser and feedback, and depending on your perspective, is either a deeply pretentious waste of everyone’s time, or actually rather hypnotic and pleasurable.

Het resultaat is vindt Petridis dat het album uiteindelijk klinkt als “een album van een band die vol goede ideeen zat, maar die de goede ideeën niet meer van de slechte ideeën kon scheiden”. Ai.

Rolling Stone: episch

Maar even zien wat David Fricke van Rolling Stone vindt. Die is in zijn recensie weer een en al lof en vindt het zelfs beter dan The Suburbs, het vorige album van de band. Vooral de Haïtiaanse invloeden kunnen de goedkeuring wegdragen:

The jarring, charging union of Murphy’s modern-dance acumen and post-punk sabotage with Arcade Fire’s natural gallop and ease with Caribbean rhythm. The result is an epic made for dancing and sequenced like whiplash. Arcade Fire don’t play a lot of straight-up heads-down rock & roll. But they are damn good at it.

Het blad vergelijkt Reflektor zelfs met ‘turning-point classics’ als U2’s Achtung Baby en Radiohead’s Kid A, ja ja toe maar, Arcade Fire die kan je mooi in je zak steken. Het eindoordeel van Fricke:

Een opwindende, vernieuwende en risicovolle prestatie door een band die goed ligt bij het grote publiek. Maar die niettemin banger is voor de middelmatigheid dan bang om niet meer leuk gevonden te worden.

Clash Music: middelmatig en onaf

Maar net als je denkt opgelucht te kunnen ademhalen gooit Clash Music nog even wat roet in het eten. Mike Diver vindt het maar een middelmatig, ‘substandard’ album in zijn bespreking. Diver heeft vooral het een en ander op te merken op de teksten:

‘Reflektor’ is lyrically rote and compositionally rudimentary. It feels unfinished and forced to this ‘completion’ point. Lyrically, it concerns itself with topics of duality by regularly dipping into tired metaphors – contrasts between light and dark, day and night, and so on – replete with awkward excursions into elementary wordplay. But undercooked electronics, impotent rhetoric, too-familiar crescendo-ing structures and an overall feeling that this needs further post-production attention render ‘Reflektor’ an entirely substandard album.

Tja, dat is dan wel weer even van au. Het lijkt er toch een beetje op van ‘you either love it or hate it’. Desondanks, overall scoort het album op Metacritic overwegend positief, Negen recensies zijn positief, en vier zijn negatiever. Bekijk hier een overzicht van alle recensies. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk vooral om wat je er zelf van vindt. Luisteren maar dus!

De officiële release van het album is op 29 oktober bij Merge Records.

    • Anouk Eigenraam