Midlake kan flink zweverig klinken

De Texaanse folkrock van Midlake is onder de nieuwe voorman Eric Pulido een iets andere weg ingeslagen. „Jazz en folk zijn belangrijk, maar we zijn evenmin vies van goede hitparademuziek.”

Midlake met centraal Eric Pulido die na het vertrek van Tim Smith promoveerde van tweede tot eerste stem. Foto Sammy Reed

Hoe overleef je als rockband het vertrek van je belangrijkste man? Voor Midlake uit Denton, Texas zat er niks anders op dan stug doorgaan toen Tim Smith in november 2012 zijn biezen pakte. Tweede man Eric Pulido schoof naar de midvoorpositie en groeide verbazingwekkend makkelijk in zijn rol van voornaamste songschrijver. Anders dan op hun doorbraakalbum The Trials Of Van Occupanther uit 2006 is hij nu het gezicht van de band. Pulido schetst het verschil laconiek: „Op de hoes van dat album was ik de onherkenbare man met het kattenmasker.”

Tim Smith was al langere tijd ontevreden met de artistieke richting van Midlake. Na de welluidende softrock met close-harmonyvocalen op Van Occupanther raakte hij geobsedeerd door Britse folkrock en wilde hij niets liever dan het terughalen van de jaren-zeventigsound van Fairport Convention en Nick Drake. De rest van Midlake zocht liever een eigen geluid. Het vertrek van Smith voelde als een bevrijding, hoewel ze hun oude frontman alle succes gunnen bij zijn solocarrière. „Hij had een duidelijke visie hoe de muziek moest klinken. Sommige dingen hoorde hij al in zijn hoofd, voordat hij ze naar de oefenruimte bracht. Na zijn vertrek hebben we het roer flink omgegooid. Jazz en folk zijn belangrijk, maar we zijn evenmin vies van goede hitparademuziek.”

De Griekse filosoof Antiphon startte in 411 voor Christus een opstand om een einde te maken aan de democratie, die hij destructief vond voor de besluitvorming. „Anthiphon is een muziekterm die staat voor het weerwerk van vraag en antwoord”, legt Pulido uit. „In het Grieks betekent het ‘de tegengestelde stem’. Het leek ons een toepasselijke titel voor het album dat onze reactie bevat op wat er met ons gebeurd is. De Griekse Antiphon was een orator, een spreker in het openbaar. Heel toepasselijk als je bedenkt dat wij ook mensen zijn die onze stemmen verheffen om onze denkbeelden over te brengen, al is er bij ons een muzikale context. Het leek me wel cool om de historische feiten over deze Antiphon in een song te verwerken, waarin we een vraag- en antwoordspel met onze stemmen spelen.”

Wat niet is veranderd: Midlake maakt nog altijd sterk rond de samenzang gecentreerde muziek die duidelijke overeenkomsten vertoont met de indiepop van Fleet Foxes en Bon Iver. Het spel van toetsenman en fluitist Jesse Chandler heeft raakvlakken met de ‘progressieve’ folkrock uit de jaren zeventig en in de instrumentale passages kan Midlake flink zweverig klinken.

Eric Pulido verheugt zich op Midlake’s optreden in het Muziekgebouw aan ‘t IJ, nadat zijn band tot nu toe vooral in rockclubs als Paradiso optrad. „We houden van bijzondere locaties waar de geluidskwaliteit gegarandeerd kan worden en we een aandachtig publiek treffen. Goede samenzang is essentieel voor onze muziek, hoewel we de laatste tijd wat meer zijn gaan rocken. Verwacht niet dat we meteen het dak van jullie mooie Muziekgebouw af spelen. We staan nog steeds aan de softere kant van het spectrum.”

Midlake speelt 27 oktober in het Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam. Het album Antiphon verschijnt 4 november bij PIAS.

    • Jan Vollaard