Opinie

    • Christiaan Weijts

Kus-m’n-kloten

De stad Gent heeft deze maand officieel de tonijn van de menu’s geschrapt. De reden: het betreft een bedreigde vissoort, maar toen ik het nieuwsbericht las klapte bij mij meteen een gifgeel bordje FUKUSHIMA om.

Kun je nog tonijn eten? Is het waar dat er al twee jaar 300 ton radioactief water per dag de Stille Oceaan instroomt? Hoe zit het met de tilapia- en pangasiusfilets die ik mijn kinderen voorschotel? Vissticks?

Ik heb geen idee, en het internet helpt me niet verder. Ik zie wereldkaartjes waarop gigantische gifbellen de halve aardbol wegvagen. Ik lees dat er een ramp wacht ter grootte van 14.000 Hiroshima-bommen. En dat alles lees ik niet of nauwelijks in de Nederlandse kranten.

Het is ook geen onderwerp dat hevige morele sentimenten losmaakt, onderlinge sociale verschillen aankaart, culturele identiteit bekritiseert of ludiek potentieel bezit voor cartoonisten en columnisten – vier eigenschappen die Zwarte Piet wel bezit, en die hem de ster van zowel de sociale als de betaalde media maakt. Krampachtig gaat iedereen op zoek naar die ene grap die er nog niet gemaakt is, die ene invalshoek die nog niet gekozen is.

Arme mensen. Kijk ons hossen in de grote wijsneuzenpolonaise, ik heb historische bewijsstukken, ik weet nog iets grappigs, ík heb het culturele overzicht, ík de nuance, IK…! Kruip toch de zak in met je ikkige kolder van kus-m’n-kloten.

Over Fukushima wil ik feiten, geen meningen. Ik wil lijsten van Stille Oceaanvissen, wetenschappelijke rapporten vol staafdiagrammen en chemische formules. Geef me geen talkshowtafels waar mannen zich als Sinterklazen verkleden, geef me laboratoria waar ze witte jassen dragen.

Nu zal dat vast lastig zijn en ik vermoed dat Japan er alles aan doet om de ware cijfers achter te houden, maar dan hoor ik daar in elk geval graag over. Hoe groot is de economische schade bij een visboycot? Kunnen Toyota’s ook radioactief besmet raken?

Wat maakt nu dat het zo onmogelijk is voor de internationale gemeenschap om Japan tot openheid te dwingen? Kunnen we de schade werkelijk niet beperken door mondiaal al onze denkers en doeners te mobiliseren?

Waarom zijn de Olympische Spelen van 2020 nog niet afgeblazen? Waarom gaan die Spelen trouwens steevast naar landen waar het een rotzooi is met mensenrechten en/of milieu? Moet Nederland nu ook overal de tonijn van de menu’s schrappen? Waarom doet Europa niets?

Evenveel vragen als bladeren ritselend aan een boom, en ik krijg geen antwoord. Want er zijn shutdowns en schuldplafonds, er zijn diplomaten en gouden dageraden: elk land wentelt zich in z’n eigen zwartepietenspel.

    • Christiaan Weijts