Topzwaar pamflet, dus krak zei toen die paddenstoel

IFFR-gangers opgelet. Love & Fungi draaide afgelopen februari al op het Filmfestival Rotterdam, maar dan onder de padvinderachtige originele titel Now, Forager. Dan dekt Love & Fungi de lading beter – de plot voorziet in een verhaal over liefde en paddenstoelen – maar maakt niet per se dat je deze typische Amerikaanse ‘indie’ voor een tweede keer zou willen zien.

Amerikaanse ‘indies’ zijn doorgaans sympathiek door hun doorzettingsvermogen en hun standvastige moed om met weinig geld en middelen verhalen te vertellen die in het commerciële Hollywood niet aan bod komen. Dat geldt ook voor deze film. Per slot van rekening zijn de meeste levens niet veel spectaculairder dan die van Lucien en Regina, die in hun levensonderhoud voorzien als respectievelijk paddenstoelenplukker en kok. Sterker nog, het heeft wel iets hippigs, zo’n leven op de grens van de maatschappij. Wel arm, maar ook exclusief.

In Love & Fungi wordt hun verhaal al snel een vehikel voor allerlei grotere gedachten over milieu, ecologisch verantwoord voedsel en omgang met de natuur. Lucien en Regina worden er niet per se sympathieker op als hun wat late coming-of-age ook nog gepaard gaat met een hoop schematische polarisaties over het leven en de wereld in het algemeen. Het lijkt alsof regisseursduo Jason Cortlund (die zelf de hoofdrol speelt) en Julia Halperin liever een pamflet had geschreven. Topzwaar voor zo’n tedere zwam. Krak zei toen de paddenstoel.

Dana Linssen

    • Dana Linssen