LPF-achtige toestanden in PVV

Geert Wilders, oprichter en leider van de PVV, wenste van meet af aan te voorkomen dat er in zijn partij LPF-achtige toestanden zouden ontstaan. De partij van wijlen Pim Fortuyn, die aan interne twisten ten onder ging. Door middel van een strakke regie en door behalve hemzelf niemand het lidmaatschap van de Partij voor de Vrijheid toe te staan, tracht Wilders bij de PVV de gelederen gesloten te houden. Overleg voert hij in de Tweede Kamerfractie met slechts enkele vertrouwelingen die, afgaande op klachten van andere PVV’ers, opereren als een politbureau uit de communistische tijd.

De balans, negen jaar na de oprichting van de partij: de PVV wordt voortdurend geconfronteerd met LPF-achtige toestanden. In de Tweede Kamer, in de Provinciale Statenfracties, in de slechts twee gemeenten waar de PVV van haar leider aan de verkiezingen mag meedoen, in het Europees Parlement.

Dat de PVV groot is geworden, heeft zij te danken aan Wilders, en misschien aan een enkele adviseur. Nog meer dan bij andere partijen geldt dat de volksvertegenwoordigers van de PVV hun zetel vonden op de bagagedrager van de partijleider. Ondanks het verlies bij de laatste verkiezingen is de PVV de grootste oppositiepartij en virtueel op het ogenblik de grootste van het land, voor wat dat waard is. Maar het vertrek van het Tweede Kamerlid Louis Bontes uit het fractiebestuur van de PVV duidt erop dat het met de organisatie van de partij nog allerminst in orde is. Ongecontroleerde financiële uitgaven gaven voor hem de doorslag. Maar er is veel meer aan de hand in de fractie. Dat blijkt uit een vraaggesprek met Bontes dat vandaag in deze krant staat (pagina’s 4 en 5).

Wat betreft die uitgaven: als geld dat de fractie van de overheid kreeg tegen de regels in aan de organisatie van een demonstratie is uitgegeven, hoort daar duidelijkheid over te komen. Is dat niet van de PVV zelf, dan toch van het presidium van de Tweede Kamer. Het zou de partij, die als zodanig geen overheidssubsidie wenst te ontvangen, bovendien sieren als zij duidelijkheid verschafte over de herkomst van haar inkomstenbronnen.

Het politieke landschap in Nederland biedt ruimte op de uiterste rechterflank aan partijen als de LPF en de PVV. Dat kan jammer zijn, maar is een democratisch feit. De vraag is wel of zo’n partij op een duurzaam bestaan kan rekenen als charismatische leiders als Wilders er genoeg van hebben. Dat zal alleen het geval zijn als die partij wordt voorzien van een structuur die meer ruimte biedt voor andere leden, die interne democratie niet achterwege laat. Geert Wilders, een zeer ervaren Kamerlid, is goed in tegenspreken. Het verdragen van tegenspraak gaat hem minder goed af.