‘Ik zou nooit ruzie kunnen maken waar kinderen bij zijn’

De duoregisseurs McGehee en Siegel filmen ‘What Maise Knew’ vanuit het oogpunt van het kind, met kruipcamera.

Scott McGehee en David Siegel maken al jaren hun films samen. „Ik denk dat dat komt doordat we het nog steeds leuk vinden om samen te reizen. Onze vriendschap is ouder dan onze werkrelatie. We hebben hetzelfde ritme. Vinden het niet erg als de taxi te laat is. Of als we op het vliegveld moeten wachten. We hebben geen filmopleiding gevolgd, dus we weten alleen hoe we films moeten maken als we het met z’n tweeën doen.”

Aldus McGehee vorige week op het Filmfestival Gent. Hun laatste film is de Henry James-adaptatie What Maisie Knew, naar de roman over een zesjarig meisje dat het slachtoffer wordt van de echtscheiding van haar ouders. Het werd geen traditionele boekverfilming. Scenarist Carroll Cartwright, zelf verwikkeld in een onverkwikkelijke voogdijzaak, verplaatste het naar hedendaags Manhattan. Toen dat script achttien jaar later bij McGehee en Siegel belandde, vonden zij vooral het kinderperspectief interessant. Siegel: „Al onze films gaan over familieverhoudingen en hoe die je identiteit bepalen. Mijn interesse is minder autobiografisch dan voor de scenaristen. Ik zou nooit als Maisies ouders ruzie kunnen maken waar kinderen bij zijn, of hun bestaan vergeten omdat je alleen maar met je eigen besognes bezig bent.”

McGehee: „Maisies ouders zijn tamelijk narcistisch en opportunistisch. We vonden het belangrijk om ze meer menselijk uit te werken. Dat je hun gedrag herkent in plaats van je erbuiten te kunnen plaatsen.” Siegel: „De schrijvers hebben veel aan het boek veranderd. De film volgt maar een kleine periode in Maisies leven en haar gouvernante is nagenoeg verdwenen. In het boek concludeert Maisie dat zij de enige betrouwbare volwassene is omdat ze betaald wordt om voor haar te zorgen. Wij houden de optie van een minder cynisch einde open.”

Belangrijker dan de verhaallijn was volgens het regisseursduo het filmisch vertalen van die typisch jamesiaanse impressionistische flow van gedachten en gebeurtenissen. „We bekijken de wereld vanuit Maisies perspectief. De cameraman is op haar ooghoogte gaan filmen. Hij heeft wat over de vloer moeten kruipen”, legt Siegel uit.

Zoals bij alle films vanuit een kind verteld, was de juiste hoofdrolspeelster cruciaal. Siegel: „Drie weken voor we begonnen hadden we nog niemand. Maar we hadden dezelfde casting director als The Sixth Sense, dus we wisten dat het goed moest komen.” McGehee: „Hij kwam met Onata Aprile, een meisje dat tot leven komt als de camera aangaat. Haar gezicht is een tabula rasa, maar hoe jong ze ook is, ze heeft in haar blik die generositeit die James beschrijft. Ze observeert zoals James schrijft. Ik kan zeggen dat wij dat zo geregisseerd hebben, maar eigenlijk gaat alle lof naar haar.”