Eko ok

In het Amsterdamse stadsdeel De Pijp, om de hoek van de 1e Jacob van Campenstraat 52 waar ik geboren ben, bevindt zich de Waaghals, het eerste vegetarisch-biologisch restaurant van de hoofdstad. Met aanpalend de Aanzet, de bijbehorende winkel. Ooit zat er op datzelfde adres in de Frans Halsstraat overigens een fietsenstalling. Volgens mij at je daar destijds zelfs beter. Maar sinds 1981 zit daar dus het bio-imperiumpje van de Waaghals. En dat is ook precies wat je in die beginjaren moest zijn om daar een maaltijd te gebruiken dan wel de ingrediënten er voor te kopen. Nu wil ik overigens niets ten nadele beweren met betrekking tot de intenties van de initiatiefnemers. Maar wie toen milieuvriendelijk en diervrij wilde eten, diende wel zijn culinaire ambities naar beneden bij te stellen.

Ik kwam er wel eens toen ik al wijnschrijver was om biologische wijnen te halen voor mijn proeverijen. Tegenwoordig is een supermarkt zonder een dergelijk aanbod ondenkbaar maar nog maar een kleine vijftien jaar geleden was voornoemd adres zo’n beetje monopolist in de hoofdstad.

Erg vrolijk werd ik nooit van zo’n bezoek. Ik zag wormstekige appeltjes gekocht worden door dito ogende mensen. En ook de wijnen vielen destijds niet mee. Je moest wel erg begaan zijn met het lot van de wereld om daar rood, wit of rosé te kopen. Het aanbod was vaak te oud, te duur en bovenal ook: te slecht gemaakt.

Naar het schijnt is het nu beter bij de Waaghals. Toen ik langs de wat recensies op restaurantsite Iens scrollde, varieerden deze van redelijk tot uitstekend. Al enige tijd geleden werd het interieur van zijn spinnenwebben ontdaan en opgepimpt.

En ook het eten schijnt op niveau te zijn gekomen. Er wordt een 8 voor gegeven. Van een restaurantbezoeker die overigens als eindoordeel ‘matig’ geeft, lees ik: ‘Bediening vriendelijk. Eten was lekker, maar niet bijzonder. Maar wel lekkere wijn.’

Eerdaags ga ik zelf weer even kijken hoe de zaken er nu voor staan. Al moet ik wat de winkel betreft wel naar een ander adres. Sinds kort is deze elders doende: nota bene in mijn eigen, oude, vertrouwde 1e Jacob van Campenstraat, op nummer 10.

De ouderwetse Waaghals-experience kwam weer bij mij boven toen ik in de Volkskrant maandag 21 oktober een artikel las over de snelle expansie van de biologische supermarktketen Ekoplaza, thans 64 filialen. En over hoe de huidige algemeen directeur Erik Does de oude natuurwinkel van zijn vader ervoer: ‘Die was een beetje rigide, zelfs belerend.’ Does vervolgde: ‘Als je geen bio eet, zo voelde het, dan komt het niet goed met je. Er was een beige tegelvloertje. Een oubollige sfeer: Wij pakken dat anders aan.’

Verder wordt er in het uitstekende artikel de hoge opleiding van de klanten belicht. Het prijseffect van de ‘voedselkilometers’ op biologische melk. En dat er momenteel meer olijfolie wordt verkocht dan er geproduceerd wordt…

Maar toch miste ik wat: de biologische wijn. En daarvoor hoeft Ekoplaza zich niet te schamen. Want die is tegenwoordig verre van ‘te oud, te duur en te slecht gemaakt.

Zaterdag zet ik er hier een aantal  in de schijnwerpers.

    • Harold Hamersma