Ontroerende voorstelling over verlies van jong kind

Het is een verdriet dat te groot is om te omvatten: het verlies van een jong kind. In De tijd voorbij zijn Betty en Hugo hun vierjarige Sammie kwijt. Hij werd aangereden door een auto toen hij onverhoeds de straat oprende.

De inzet is dat beide ouders op tegengestelde wijze rouwen. Bij Betty is het verlies een open wonde. Terwijl Hugo zijn herinnering aan zijn zoon levend houdt en actief stimuleert. Tjitske Reidinga speelt Betty als een vrouw bij wie het verdriet in de schouders is getrokken. Ze loopt rond met afhangend hoofd. Bij Peter Blok is het leed dieper weggestopt. Maar als hij dan een keer breekt, en in huilen uitbarst, is dat een buitengewoon ontroerend moment.

In de zus en moeder van Betty wordt hun houding gespiegeld. De schematische aandoende invulling van het drama wordt versterkt door de contact zoekende automobilist. Zijn functie is instrumenteel: Hugo kan zijn aanwezigheid niet aan, terwijl Betty bij hem kwijt kan dat niemand schuld heeft.

Woeste of hartverscheurende dieptes worden niet bereikt in deze mild schurende voorstelling, die nergens zwaar op de hand wordt, mede dankzij kleine lolligheden. Dankzij Blok en Reidinga leef je mee met de ouderlijke onmacht en het gapend gat dat zich niet laat dichten.