Briljante acteurs verbeelden heftige strijd tussen ouders

Een elfjarige jongen verbrijzelt met een stok de snijtanden van zijn vriendje. Is het een opzettelijke poging tot verminking of het gevolg van een uit de hand gelopen ruzie? De beide kinderen komen niet in beeld, wel hun ouders. Twee echtparen die in alle beschaving deze oneffenheid willen rechtzetten. De Franse Yasmina Reza schreef met God van de Slachting (2006) een even meeslepend als onheilspellend toneelstuk, waarin redelijkheid en welgemanierdheid snel omslaan in het tegendeel: liederlijke scheldpartijen, drankzucht, huwelijkscrisis.

Regisseur Gijs de Lange heeft een kwartet briljante acteurs tot zijn beschikking: Huub Stapel en Anneke Blok brengen een verzoeningsbezoek aan Paul R. Kooij en Johanna ter Steege. In een heftige enscenering, waarin kotsen van de zenuwen door Blok heel erg kotsen is, wervelt de voorstelling voorbij Fraai laten spel en regie zien dat de vriendjesstrijd niets is in vergelijking tot het slagveld dat volwassenen aanrichten. Die tragische transformatie van kindertijd naar volwassenheid is een van de sterkste troeven van het stuk. Kooij is fantastisch in zijn pesterigheid en Stapel valt hem al even sarrend bij: de beide vrouwen hebben geen leven met deze mannen. Deze harde ontluistering krijgt van De Lange helaas een te teugelloze enscenering. Meer verstilling had de voorstelling krachtiger gemaakt.